Ik lijk nog niet zo erg op Jezus..

Ik lijk nog niet zo erg op Jezus.
Heb ik gemerkt.

Ik zal vertellen hoe ik daar achter ben gekomen.
Maar eerst het volgende.

Sinds afgelopen woensdag waren ze daar ineens.. Drie jonge ransuilen, kennelijk net het nest verlaten. Asiel zoekend in de bomen naast ons huis.
De eerste keer dat ik het geluid hoorde voelde ik een soort opwinding. Het trok. Ik móest gaan kijken. Ik móest ernaar toe… Dit geluid was nieuw. Een vogel die nog niet eerder in onze tuin was geweest.
Het was donker. Mijn verstand sprak mij toe: Nee joh, je hoeft er niet heen.
Je ziet toch niks.

Een dag later was het er opnieuw. En weer trok mijn hart naar de tuin. Deze keer gaf ik er gehoor aan. En ik ‘herkende’ ineens dit geluid. Alsof er een piepend scharnier was van een schommel die eens nodig gesmeerd moest worden.
Een uil!

Ik negeerde het miezerige weer en tuurde en tuurde.. Ik kon het geluid lokaliseren, maar zag niks. Pas na lang wachten (en veel piepende schommelgeluiden) merkte ik verheugd dat even verderop nóg zo’n geluid klonk. Dat was hoopgevend, want als er twee waren, dan zou het kunnen dat ze naar elkaar toe gingen vliegen. Dat moest zichtbaar zijn aan de nog niet geheel donkere lucht.

Mijn wachten werd ruimschoots beloond. Ja, daar zag ik een uil deze kant op komen. Geweldig, wat een enorme vogel en wat prachtig om dat ronde koppie te zijn en die haast transparante vleugelslagen. Even later klonk er nóg een zelfde geluid en ja, vogel drie meldde zich bij de eerste twee.
Helemaal onder de indruk liep ik terug naar de achterdeur. Ik keek nog een keer om.. en zag dat ze rondjes aan het vliegen waren boven het grasveld. Ze gaven een ware luchtshow weg.. Wauw, wat geweldig! Wat een wonder, om dat mee te mogen maken in je eigen tuin!
Laats was er al een ooievaar, nu drie jonge ransuilen..

Vrijdagavond genoten we opnieuw, nu met de buren. Ja oké, dat die geluiden de hele nacht door gingen en dat we ze bleven horen, ook toen we graag wilden slapen, dat namen we op de koop toe. Het wonder overheerste.

Zaterdag kwam ik laat thuis van een dagje weg. Het eerste geluid wat ik hoorde toen ik de auto uitstapte was de roep van een uil.
Maar dan anders…

Er was iets schrijnend anders.. Ik kon het niet verwoorden, maar ik voelde verdriet. Alsof er iets vreselijks gebeurd was. Alsof iets me waarschuwde.
Ik heb nog een poosje buiten gezeten. Ik hoorde de geluiden, maar de opwinding was weg. Er moest iets vreselijk mis zijn...

De volgende morgen hoorde ik van mijn man wat er gebeurd moest zijn. Ze zaten op het terras te genieten van de geluiden en het rondvliegen van de uilen, toen er plots een harde knal klonk. En vlak daarna het geluid alsof er iets viel. Geen opvliegende vogels, maar alsof er iets dwars door de takken en takjes naar beneden viel. En daarna.. onheilspellende stilte.

…
Kennelijk was niet iedereen blij met de komst van de uilen.
Kennelijk dacht iemand het recht in eigen handen te mogen nemen en koelbloedig éen van deze door God gemaakte schepselen neer te schieten.

Het is je gelukt.
Ze zijn weg.

Mijn hart huilt.

Nee, ik lijk nog niet zo erg op Jezus.
Het lukt me niet om te zeggen: Vader, vergeef het hem, hij weet niet wat hij deed…


En dit was (maar) een vogel…

Pinksterfeest, feest van de Heilige Geest!

Vanmorgen hadden we een mooie dienst, waarin vijf jongeren belijdenis deden en waar één van hen werd gedoopt. Prachtig om mee te maken. Prachtig ook om de liederen te zingen die over het Pinksterfeest gaan. Heerlijk om het weer te weten, dat de Geest zoveel wil doen en geven.. Dat Hij vrij maakt, dat Hij gaven uitdeelt, dat Hij het vuur van het geloof aanwakkert..


Gisteren was ik een dagje te gast bij Pinksterfjoer in Tytsjerk, bij Dokkum. Ongeveer net zoveel mensen bij elkaar, dezelfde God, dezelfde Geest. Toch een wat andere beleving.

Als we in onze kerk - met volle overtuiging - zingen ‘God maakt vrij’, dan zie ik in gedachten de vrijheid die er gisteren was. Vrijheid naar ziel, geest en lichaam. Lofprijzen en aanbidden met alles wat in je is, in vrijheid, met vlaggen en dansen en uitbundigheid..

Nee, ik oordeel niet, die tijd was er ooit, maar ik heb gemerkt dat dat niet samenbindt; enkel scheiding maakt door veroordeling en een wij-zij houding.

Ik ben wel dichter bij mijn verlangen gekomen. Het verlangen dat we samen, in eenheid en liefde, in waarheid en verbondenheid, zonder enige belemmering, blokkade of barrière, God de eer mogen geven die Hem toekomt.

En dat we de Geest de ruimte geven die Hij graag wil innemen.

Daarover later meer..

Tip: Oceaanzicht

Ik had een tijdje geleden besloten dat ik geen vakantieverhalen en foto's meer zou plaatsen, omdat ik Fb niet wil gebruiken als ShowBook. Maar ik wil toch heel graag een goede tip doorgeven voor mensen die eens naar de Canarische eilanden willen, maar niet weten wat en waar en hoe.

Voor ons, en voor zover we daar geweest zijn, is La Palma het mooiste van deze eilanden. Het bevalt ons prima om te boeken via Oceaanzicht.
Siepko en Marjan uit NL wonen met hun gezin sinds 2000 op dit eiland. Ze kennen het eiland inmiddels door en door en weten elke B&B en overnachtingsplek.

Als je ervan houdt om verrast te worden, kun je hun vragen een rondreis voor je te organiseren met verschillende slaapplekjes. Een auto huren kan ook via Oceaanzicht. Siepko heeft zelf een reisgids geschreven waarin alle wandelingen beschreven zijn, maar ook de mooie plekjes en de adresjes waar je lekker kunt eten, etc.

Zo hebben wij deze keer onder andere geslapen in een grot, bij een Nederlands echtpaar dat avocado's kweekt. We konden zelfs bij ze eten, een heerlijke maaltijd met vooral producten uit eigen tuin. Zie deze link.
Ook hadden we een paar dagen een heel zomerhuis voor ons tweetjes, boven op een berg, met een eigen zwembad. En dat voor heel schappelijke prijzen.




Wil je meer info, kom gerust eens foto's kijken!

Boek in, boek uit

Een paar jaar geleden zag ik het in een kerk; een boekenrek met boeken, waarvan je gratis boeken mocht meenemen, en je mocht ook boeken brengen. In het kloosterweekend werd ik er weer aan herinnerd. Nu we toch bezig waren de gang op te knappen bedacht ik dat ik wel wat kon schuiven en ruilen qua kast-opstellingen.

Zo heb ik ruimte gecreëerd voor onze eigen 'Boek-In, Boek-Uit Kast'.
En je mag kiezen of je een boek gratis meeneemt of dat je een vrije gift geeft voor Nederland voor Afrika.

Dus, wie voor de vakantie nog wat leesvoer wil, kom gerust eens kijken of er weat voor je bij staat.
Mocht je zelf boeken over hebben, die je aan een ander gunt omdat ze de moeite waard zijn om te lezen, breng gerust langs!



Daarnaast was er nog ruimte voor verkoopspulletjes voor Nederland voor Afrika:



En verder heb ik nog mooie tijdschriften in de aanbieding:

3 naar keuze voor €2,50.

Goede Vrijdag

Als je je hele leven al gewend bent naar de kerk te gaan en je hoort jaar in jaar uit de verhalen over Kerst, Pasen, Pinksteren en ook Goede Vrijdag, dan is er het gevaar dat de kern van de boodschap je niet echt meer kan raken. Of dat er wat blinde vlekken zijn...
Zo heb ik jaren lang alleen maar gedacht aan Goede Vrijdag als: Jezus stierf voor onze zonden en als ik in Hem ga geloven, betaalt Hij de schuld voor wat ik verkeerd heb gedaan en mag ik eeuwig leven. Punt.

Een heel aantal jaren verder, met een hele portie Vaderhart-onderwijs erbij heeft me meer inzichten gegeven.

En, wat heel veel indruk maakte:
In de tijd dat ik rondliep met nog best veel wonden in mijn hart kreeg ik eens een soort visioen.
Ik lag op bed, maar was wakker.
Ik zag een groot rood hart, met daarin een aantal dikke houten splinters.
Daarnaar kijkend werd ik me bewust: Wow, wat een gemene splinters..
Als je daar maar éven tegenaan komt doen ze verschrikkelijk veel pijn.
Op dat moment zag ik een ruwhouten kruis verschijnen op de achtergrond.
Het was of iemand tegen me zei:
Neem die splinters maar uit dat hart en stop ze tussen het hout van het kruis;
daar is het voor..
Eén voor een nam ik de splinters uit het hart en stak ze in het kruis.
Toen ze allemaal verwijderd waren gleed er een hand over het gave hart en ik dacht: "Tjonge, nu is het heel!"

Enige tijd later wist ik het zeker: God had deze openbaring gegeven, maar tegelijk daarmee ook de heelheid in mijn hart gebracht.

En ja, Jezus stierf ook aan het kruis voor onze wonden!
Hij verlangt ernaar ons innerlijke genezing te geven.

Vraag maar of je door zijn ogen naar je hart mag kijken.

---

In onze gemeente hadden we deze week van maandag tot vrijdagavond Vesper-bijeenkomsten.
Elke avond een half uur heel bewust en geconcentreerd stilstaan bij het lijden van Jezus.
Een mooie voorbereiding.
Het helpt om meer van het hoofd naar het hart te komen...

Vanavond vierden we het Avondmaal in de kerk.
Ja, het kwam binnen..
Dank U Abba, dat U uw Zoon gaf
Dank U Jezus, dat U dit alles vrijwillig voor ons / mij deed..

reflectie Kloosterweekend

Nog een reflectie van het Kloosterweekend, wat het me gebracht heeft.

Tijdens een meditatiemoment kwam het volgende in me op.
Vanuit het verlangen om ‘GOED’ te zijn en te doen kan ik geneigd zijn om mezelf van alles te ontzeggen en te onthouden.
Maar wat ik me bewust werd….
In feite zet ik mezelf ‘in de min’, wat mijn ziel ervaart als onrecht. Vervolgens is de kans groot dat ik me stoor aan anderen die vrijmoedig en onbevangen van het leven genieten met alle toeters en bellen. En dat ik me erger wanneer een ander wel onbeschaamd alles aanneemt wat er aangeboden wordt.

Daarmee staat voor mij de deur dan (weer ) open voor een stuk oordeel en hoogmoed. Dat wil ik niet, want ik was juist een hele tijd met Gods hulp aan het werk om dit stuk in mijn leven af te leggen.

Al dat ‘onthouden’ en ‘afzien van’ legde ik mezelf vaak op als een heilig moeten.
Wát een ontmaskering.. zo heilig is dit moeten niet.
Het is slechts angst. Angst om NIET GOED genoeg te zijn, en dus er maar een schepje bovenop te leggen en wat door te slaan naar de andere kant. Veiligheidshalve.
Met onmiddellijk het gevaar om in gedachten – heerlijk veilig in gedachten – mezelf te prijzen dat ik het GOED gedaan heb. Waarmee ik mezelf ongewild, maar toch, weer plaats in de positie van de Farizeeër.

Zucht… Ja Heer, help me maar om meer op Jezus te gaan lijken.
U bent nog niet klaar met mij.

Doet me denken aan Emily Freeman die ik eens hoorde over Grace for the Good Girl.
Ze heeft hier een boek over geschreven dat binnenkort waarschijnlijk in het Nederlands uit komt.


Link Grace for the Good Girl

meditatie

In het Kloosterweekend waren diverse meditatieve momenten. Gelegenheden om bewust stil te zijn en tot rust te komen bij Abba. Zeg maar aan zijn voeten, zoals Maria bij Jezus aan zijn voeten lag.

Ik had mijn plekje in de ruimte ingenomen en luisterde naar de rustige muziek, waarbij ik God vroeg: Is er iets speciaals waar U me bij wilt bepalen?
Ik keek naar mijn handen. Ze lagen rustig op mijn schoot. Ik besefte ineens dat ik ergens in mijn achterhoofd nog zo'n akelig zinnetje had zitten:
'Een vrouwenhand en een paardentand mogen nooit stilstaan.' Ieuw!
Wat een opjuttende gedachte, en wat een leugen!
Ik besloot deze zin als krijgsgevangene bij Jezus te brengen en hem te vragen daar diep in mijn binnenste mee af te rekenen.

Ik kies er heel bewust voor om af en toe stil te staan.
Om bewust te leven.
Om bewust de nabijheid van God te zoeken.
Om eerst bij Hem me te laten vullen voordat ik alweer ga rennen en draven omdat het zogenaamd moet.

Ik schreef in mijn aantekeningenboekje:

Handen

Mijn handen liggen
werkeloos
in mijn schoot

Mijn handen liggen
werkeloos

Mijn handen liggen

Mijn handen

Liggen

Bewust liggen

Bewust werkeloos liggen


Daar
waar ik rust
en stop met werken
daar
kan God
gaan werken

...

Vervolgens begon Anne Westerduin met:
Het gaat over 'handen'..

Tja..
Dank U God, een mooie knipoog van U!