Dilemma

Lastig..
Zoals ik al vaker schreef wonen we op een plekje waar nogal eens wat gebeurt. Naast de vele (bijna-)aanrijdingen, is het ook bijna elk weekend raak met ruzies voor de deur (of voor het slaapkamerraam) in het weekend. Ook afgelopen zaterdag was het raak. Een stelletje was aan het ruziën, maar dan wel zodanig, dat de fietsen op de weg lagen en zij elkaar letterlijk in de haren vlogen. Er werd geschreeuwd, geschopt en geworsteld, de fietsen kregen trappen te verduren en soms dacht ik: beweegt die ene nog wel? Terwijl ik vanachter de gordijnen stond toe te kijken.
En dat om een uurtje of één ’s nachts.

Best een lastig puntje: Wat is mijn verantwoordelijkheid wel en niet? Ik woon hier nu bijna 20 jaar. Als ik elk weekend mijn bed uit had moeten komen bij elke ruzie die hier voor het huis weerklonk, had ik heel weinig slaap gekregen. We hebben meerdere keren de politie gebeld als het dreigend was. En op een dag (of nacht) dacht ik: “Tja, als jullie ervoor kiezen om in het holst van de nacht hier buiten te gaan rondlopen moet je ook niet verbaasd zijn dat je te maken krijgt met mensen die teveel gedronken hebben en daardoor agressief zijn.. Ga lekker naar bed en slapen!” Ik nam me voor om er geen aandacht meer aan te besteden.

Tot ik afgelopen vrijdag droomde dat er een man geslagen werd terwijl ik daar langs liep. Het enige wat ik zei was: “Mag ik er even langs?” Om even later te zien dat er een lijk onder een deken lag en ik realiseerde me dat dat die man was die een dreun kreeg… en ik had alleen maar gevraagd of ik er even langs mocht!

Met die droom nog vers in mijn geheugen vroeg ik mijn echtgenoot of hij dacht dat we de politie moesten bellen of niet. Hij besloot om snel wat kleren aan te trekken en buiten poolshoogte te gaan nemen, ongetwijfeld met zijn mobieltje binnen bereik om zo nodig snel te kunnen bellen.

Net toen besloot het stel om toch maar een eindje verder te gaan. Fietsen lukte niet zo goed meer, dus al scheldend vervolgden zij hun weg. En wij probeerden de slaap weer te pakken…

Ik denk dat ik volgend weekend weer met de vraag zit: Wat is wijs? Wat is wel en wat niet mijn verantwoordelijkheid hierin?
Of ga ik toch maar de weekenden aan de achterkant van het huis slapen?

Wat denk jij ervan?

De wereld zit niet te wachten op christenen die..

De wereld zit niet te wachten op christenen die alleen maar heel goed aan anderen kunnen vertellen hoe het moet...

Kijk op de website van Dong Haeng en verwonder je over de eenvoudige waarheid.

Moeten maakt dood

Het probleem van ons, christenen is
Dat we de kern van alles zijn kwijt geraakt:
God liefhebben boven alles en onze naaste als onszelf.
Dat we anderen goed weten te vertellen hoe het moet,
maar dat we er zelf niet aan kunnen voldoen.
Dat we mensen eerder wijzen op regels
dan op een relatie met God.

We leggen elkaar de wet op, omdat we zelf destijds ook gedwongen werden.
Als je een familiereünie hebt, en je bent verplicht om te gaan, dan zul je er misschien met tegenzin zitten en niet echt aangenaam gezelschap zijn. Dat is binding.
Als je mag kiezen of je wilt gaan, en je maakt die keus omdat je het fijn vindt je familie weer te zien, dan is dat vrijheid en leidt tot een gezonde verbinding. Je gaat in liefde en dat wordt zichtbaar op zo’n weekend.

Als je met tegenzin je hele leven twee keer per zondag naar de kerk bent gegaan, want je had geen keus, dan zul je je kinderen vervolgens ook opleggen om dat te doen. Als ze niet de vrijheid hebben om ‘nee’ te zeggen, dan kunnen ze ook niet van harte ‘ja’ zeggen.

Alles wat MOET van mensen roept weerstand op.
En wij mensen maken ervan dat het van God moet.

Alleen, ik geloof niet in een God van dwang. Ik geloof niet dat God blij is met mijn kerkgang als ik geen keus heb en gedwongen ga. Ik geloof niet dat God blij is met mijn gehoorzaamheid uit angst, omdat ik bang ben voor wat God of mensen van me denken of zeggen als ik het niet doe. Ik geloof niet dat God het waardeert als ouders tegen hun kinderen zeggen: “Jij mag kiezen”, maar intussen weten ze dat het alleen maar oké is wanneer ze de keus maken die zij graag willen… (o.. dat was voor ons een grote les!)

Als wij eerst de genade leren kennen en werkelijk beseffen hoe hard wij die nodig hebben, dan gaat er iets in ons veranderen zodat we weten wat goed is voor ons, voor de ander, voor God. Dan maken we andere keuzes.

Dan hebben we het niet meer nodig om vanuit een gevoel van onrecht in de weerstand en rebellie te gaan. Dan kunnen we pas werkelijk een keus maken vanuit een vrij hart, zonder enige dwang.

In Rom. 12:1,2 lees ik:
Je ‘moet’ een nieuwe mens worden, met een nieuwe manier van denken, omdat dat goed voor je is. God vraagt volledige overgave, omdat je dan pas tot je recht kunt komen als de mens zoals Hij je bedoeld heeft.
En dan staat er in de vertaling van Het Boek zo mooi achter aan: ‘Dat is toch niet teveel gevraagd als je bedenkt wat God allemaal voor jou heeft gedaan!’

Daar gaat het m.i. fout, als we dat wat God voor ons gedaan heeft weglaten en wel wetten voorschrijven.

Daarom geloof ik: wet zonder genade maakt dood!

Als partners geen vrijheid meer ervaren maar ze leggen elkaar dingen op die moeten, dan zal het gauw gedaan zijn met het geven. Als je niet meer ontvangt van de ander zul je sneller gaan opeisen. Als je gedwongen wordt om lief te hebben en te geven roept dat weerstand op.. Dan is het gauw gedaan met de liefde..

Als je altijd gedwongen was om je lichaam te 'geven', is je lichaam nooit van jou geweest en zul je moeite hebben met jezelf echt aan een ander te kunnen geven vanuit liefde.

Hoe kunnen we terug naar het echte liefhebben?
Kijken naar hoe God het werkelijk bedoelde.
Mijn gebed is dat we Hem werkelijk leren kennen en ook beseffen wat genade is.

Pas dan kun je van harte komen tot een vrije keus van overgave.. Sterker nog, dan wil je niet meer anders, omdat je beseft dat het goed is voor God, voor de ander en voor jou!

Dan lees je de wet als: Wanneer ik de Here God werkelijk de Heer van je leven ben, dan wil je geen andere goden dienen, dan wil je niet stelen, bedriegen, moorden etc.

Mijn gebed is dat we weer gaan liefhebben zoals Jezus lief had en heeft!

Groundwork and more!

De afgelopen week heb ik een training gedaan bij Groundwork in Apeldoorn. Ik had via de New Wine gangers cd’s gehoord van Michelle van Dusseldorp en nadat ik ook haar boek gelezen had heb ik me gelijk ingeschreven voor de training.
Geweldig, wat een fijne en leerzame dagen. Het is net alsof alles zo geleid wordt dat ik precies op het goede moment de dingen mag leren waar ik aan toe ben en die ik ook nodig heb voor mijn persoonlijke ontwikkeling en om door te kunnen geven aan mijn cliënten.
Dat is elke keer weer een mooie bevestiging.

Mocht je tegen dingen aan lopen (of anderen wijzen je erop) die je belemmeren om in een open verbinding te staan met jezelf, God en anderen, dan is dit een echte aanrader om eens te gaan doen. Of om met Michelle te spreken: 'Voor iedereen die een navel heeft is het goed!'

Kijk op de site voor data van de trainingen

Er wordt in februari ook weer een Vaderhartschool gehouden, ditmaal van 19 to 25 februari, zie de site:

Verder is er van 2 tot 6 april een Vaderhartconferentie met David en Heather Johnson vanuit Kingly Expression, zie deze link.

Wij hopen aanstaande zaterdag te beginnen met onze tiende Marriage Course. Er zijn inmiddels overal in het land mogelijkheden om een Marriage Course te volgen, kijk maar op de landelijke site: Marriage Course.

Dan nog wat nieuws van Geboren om Vrij te zijn: Er is een Bevrijdingsconferentie 20 en 21 januari in Loppersum, zie deze link.

Daar vind je ook info over het Vrij Zijn weekend van 2 en 3 maart op De Betteld, en nog veel meer mogelijkheden om jezelf te verrassen en te verrijken met geestelijke vrijheid & rijkdom!

Natuurlijk attendeer ik jullie ook op de diverse activiteiten van Stichting Epafras, waar je hier meer info over kunt vinden.

Tot slot vraag ik jullie aandacht voor de Stichting Toerusting Pastorale Zorg. Ook zij hebben regelmatig conferenties en weekenden die bijzonder de moeite waard zijn.

Kortom, weer keus genoeg als je wilt groeien in geloof en persoonlijke ontwikkeling!

Struikelend achter Jezus aan

Goed boek voor wie ontmoedigd dreigt te raken, omdat het gewoon niet lukt om zó te leven als je wilt... Om zó christen te zijn als je denkt dat eigenlijk de maatstaf moet zijn..
Maar ook voor iedereen die vindt dat hij/zij echt pas een goede christen is en die medelijden heeft met al die anderen die dat niet kunnen bereiken..
Of voor ieder die denkt: Ik ben nu eenmaal een zondaar, dus het is logisch dat ik er een rommeltje van maak..

Kortom een boek dat helpen kan om zo te kijken naar jezelf en anderen als Jezus doet:
zonder oordeel en vol liefde voor de persoon!

Struikelend achter Jezus aan  van Mike Yaconelli

Epafrastaart en meer...

Oud en Nieuw vieren is bij ons niet echt een traditie. Soms Vaak bak ik appelbeignets en kniepertjes, maar omdat Klaas nogal eens dienst moet doen voor zijn praktijk én omdat de kinderen al een paar jaar hun eigen manier van Oudejaarsavond vieren hebben, zijn we soms gewoon met zijn tweetjes.
Zo niet dit jaar.

Mijn broer en schoonzus uit China zijn een paar dagen in Nederland (voordat ze naar wéer een trouwerij van één van hun kinderen in Canada gaan). Ze logeren bij ons en de rest van de familie - die hen ook wil ontmoeten - is ook uitgenodigd. We zijn grotendeels met zijn twaalven, maar af en toe kan het oplopen tot een man of twintig. Gezellig.

Ik had vandaag niet zoveel op de planning staan, dus ik wilde even lekker ouderwets kokkerellen.
Vanmorgen liep alles een beetje anders omdat er bezoek kwam en tja, dat is iemand met wie ik uren kan praten, dus dat was heel gezellig maar schoot niet echt op. Vervolgens deed ik boodschappen bij AH XL maar bij de kassa bleek dat ik geen portemonnee bij me had, dus snel naar huis en weer terug. Maar intussen was een vriendin gearriveerd met wie ik gezellig zou lunchen tussen de middag, wat we dan ook deden. Nadat de boodschappen - deels - opgeruimd waren.

Na de middag maakte ik dan de Epafrastaart, die we nu pas zondagmorgen kunnen eten, want hij moet een paar dagen staan voor het echte lekkerste effect. Dus voor morgen maar even een kwarktaart gemaakt.

Nee, het is geen schaal lasagne, maar Epafrastaart met geraspte witte chocola ;-)

En een grote pan met erwtensoep staat op het petroleumstelletje te sudderen. 

Voor de liefhebbers volgt hier het recept van de Epafrastaart:

Epafrastaart

1 pak wafels met poedersuiker

1 pakje kloppudding vanille

1 pakje kloppudding caramel

1 liter melk

2 pakjes slagroom (met wat klopvast)

1 pak bastognekoeken (evt. Duo)

1 reep chocola naar smaak

Bedek de bodem van een bakvorm met de wafels

Klop de saroma met de melk en meng dit met de geklopte slagroom.

Leg de helft van het puddingmengsel op de wafels

Bedek dit met een laag bastognekoeken (in kruimels)

Doe de andere helft van het puddingmengsel erop

Rasp een reep chocola eroverheen en..
stop dit geheel een paar dagen in de koelkast!

De vrouw met zelfvertrouwen..

Weer een mooi boek gelezen….

Een tijdje geleden was ik zo gelukkig dat ik op Marktplaats een setje van 8 boeken van Joyce Meyer op de kop kon tikken. Nou ja, eigenlijk seinde ik mijn kinderen in en vroeg of ze nog een verjaardagskadootje zochten ;-)
Ik kreeg ze alle acht, met een mooi gedicht erbij en voor de gezelligheid hadden ze  alle acht verstopt in de kamer. Ik kreeg als hint van elk verstopplekje een macro-fotootje, dus dat was zoeken geblazen.

Nu mag ik Joyce gewoon heel graag, ik vind dat ze de dingen recht voor de raap zegt, dat ze eerlijk is en zich er niet voor schaamt om haar eigen fouten te vertellen, zodat anderen daarvan mee kunnen leren.  En bovendien heeft ze een humoristische manier van praten en schrijven.

Ik moet zeggen dat dit boek nog niet eens zo hoog op mijn prioriteitenlijstje stond toen ik de titel las, want ik dacht dat ik op dat gebied al heel wat geleerd had ;-). Kennelijk was het nu de goede tijd voor dit boek, want ik verslind hem! En ik denk dat zoveel mensen er wat aan kunnen hebben, want het moedigt je echt aan om alles in te zetten wat God voor je klaar heeft liggen.. Om alle blokkades uit de weg te ruimen.. Om vrijmoedig die plek in te nemen die God voor jou had bedacht.. Zonder angst van wat mensen van je denken of vinden..

Ik vind dat niemand de dingen moet gaan doen die niet bij hem of haar passen, die misschien dan wel door mensen op je pad gebracht zijn, maar wat niet Gods bedoeling is.. Ik vind het jammer als mensen energie kwijt raken aan dingen die ze niet hebben of kunnen, terwijl ze iets moois en zinvols zouden kunnen opbouwen als ze aan het werk gingen met de gaven en talenten die ze wel hebben gekregen.

En.. waarom zouden we ons laten tegenhouden om onze Eigen Speciale Aardigheden te gebruiken? We hoeven toch niet allemaal hetzelfde te zijn, dan wordt de wereld saai. Als je nu eens nergens bang voor zou zijn, je zou je niet schamen, je zou niet bang zijn voor kritiek, je zou je er niets van aantrekken wat mensen ervan vinden,…  wat zou jij dan willen doen in Gods koninkrijk met de dingen die God specifiek in jou gelegd heeft?

Ik zou ervoor willen gaan….!
En dan niet met verkeerde motieven.. Niet voor de eigen eer en glorie, niet omdat ik iets zo goed zou kunnen, want de grap is dat al die dingen niet tot zijn recht komen als ik het vanuit mijn ikje ga doen. Maar wanneer ik weet dat God iets in mij gelegd heeft en dat Hij die in me woont met mij samenwerkt… Wanneer ik me realiseer dat ik mijn hoofd rustig boven het maaiveld uit mag steken als dat met Gods plan in overeenstemming is… Wanneer ik me bewust word dat dat gehoorzaamheid is, omdat Hij van me vraagt met mijn gaven en talenten aan het werk te gaan voor en met Hem…

Ik moet zeggen, er begint van alles te tintelen als ik daarover nadenk...
Wauw.. wat een spannend nieuw jaar kan dat worden!