De illusie van het drukknopje

“Wanneer grijpt God nu eens in?” of: “Zou het helpen om dit boek te lezen, deze conferentie te bezoeken of die hulpverlener te bezoeken?”….

Wat kunnen we op zoek zijn naar dat ene drukknopje. Het middel waardoor ineens al onze problemen opgelost zijn en we eindelijk eens gewoon gelukkig kunnen zijn.

Natuurlijk gebeuren er – God dank – nog steeds prachtige en bovennatuurlijke dingen. Maar toch is het over het algemeen zo dat DE ‘Quick-Fix’ niet bestaat.

We kunnen bidden en veel van God verwachten, maar we zullen ook zelf in actie moeten komen. De muren die wij in ons leven hebben opgebouwd als afweermechanismes of beschermingsstrategieën, zal God niet voor ons weg halen. Hij wil ons wel helpen om de inzichten te krijgen die wij nodig hebben om de stappen te zetten die helpend kunnen zijn.

Het is super om te bidden en God uit te nodigen in je pijn en moeiten. Hij luistert echt en wil daarin krachtig werken, het is zijn verlangen dat we innerlijke genezing en heling ontvangen.

Toch is het mijn ervaring dat de verkeerde patronen die we onszelf aanleerden, het nodig hebben dat we daar inzicht in krijgen. Dat we herkennen en erkennen dat de dingen die ons als kind geholpen hebben, ons als volwassene zo vaak in de weg staan en juist belemmerend werken.

Of we zijn gaan geloven in dingen die niet overeenstemmen met Gods waarheid. Dergelijke ‘leugens’ vormen ook een barrière voor onze ontwikkeling.

We kunnen niet echt (geestelijk) volwassen worden als we niet aan het werk gaan met deze blokkades, als we onze valkuilen en zwakheden niet herkennen en aanpakken.

En dat heeft tijd nodig. Patronen die jarenlang erin geslopen zijn, verdwijnen niet als sneeuw voor de zon. Een verandering van denken en van doen vraagt tijd. Nieuwe patronen moeten worden aangeleerd en hebben misschien wel weken, maanden of jaren nodig om te wortelen.

Ik vind het belangrijk om hier eens de nadruk op te vestigen, omdat zoveel mensen teleurgesteld raken. Ze hebben een bepaald beeld in hun hoofd hoe het zou moeten gaan, maar de werkelijkheid ziet er meestal anders uit. Dat ene drukknopje, dat kwartje dat nog moet vallen, voordat alles koek en ei is, dat is een illusie.

Ik ben al jaren aan het leren en groeien en ik merk steeds weer: “Ik heb nog heel wat te leren!” Dat is niet gemakkelijk, maar tegelijk is het boeiend en echt niet saai!

Nu is het niet mijn bedoeling ook maar iemand te ontmoedigen. Integendeel!

Ik zou het willen uitroepen: “Kom in beweging! Gá ervoor dat je de persoon wordt wie God voor ogen had toen Hij je maakte!” Vraag Hem je de weg te wijzen, bid Hem om wijsheid en Hij wil het gráág geven!

terug van weggeweest..

We hadden eigenlijk dit weekend ook nog vakantie, maar vanwege de weersverwachtingen zijn we gisteren vast terug gekomen vanuit Friesland.

Ouderwets, weer eens vakantie gevierd in het Heitelân en genoten van het spreken en horen van de Memmetaal.. We hadden een gouden plekje langs de waterkant, en genoten elke avond van een prachtige zonsondergang.

Voor de laatste (mid)week hadden we een sloep gehuurd, maar de beheerder zei voor het weekend: “Het is nu mooi weer, gebruik hem maar vast!” Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. We hebben er dankbaar gebruik van gemaakt toen het kon.
En ach, de rest van de dagen hebben we ons ook prima vermaakt. Keertje Toeristische route rijden, beetje winkelen en dorpjes kijken, keertje uit eten.. Het leven is goed op vakantie in het Friese land. We gaan dat vast vaker doen! Klaas overweegt voor zijn vaarbewijs te gaan, dan kunnen we eens een iets groter bootje huren voor een paar weken.

Toen we een dagje naar Hindelopen gingen met de sloep, vielen we met de neus in de boter. Er was feest omdat de folklore dansgroep Aald Hielpen 100 jaar bestond.

Verder konden we - nu we toch vrij waren - gezellig samen naar het zwembad omdat ons eerste kleinkind voor het eerst diploma moest zwemmen.

Vandaag (en gisteren) wassen gedraaid, even op en neer naar de kids in B. om te helpen slaapkamers ombouwen en zolder herinrichten. Fijn om dat samen te kunnen doen.
We verwachten trouwens in Augustus en Oktober weer een kleinkind erbij, dus de familie breidt zich uit!

Vanavond heb ik nog drie soorten jam gemaakt, want er waren rijpe pruimen en jostabessen in de tuin. De kleine gele pruimpjes smaken nergens naar, maar voor jam zijn ze heel geschikt. Ik heb een deel met gember gemaakt en een deel met citroen en kruiden. De jam van josta's heb ik gecombineerd met ander fruit wat ik nog had: aardbeien, kersen, rode bessen en pruimen.

Ik ben trouwens ook begonnen met het 'kweken' en drinken van waterkefir. Dat is een hobby op zich, maar aangezien het erg gezond moet zijn, en ook best te drinken is, gaan we er voorlopig mee door.

De kippen doen het niet zo goed.. Een hen in de ren was een paar weken geleden door een roofdier te pakken genomen en sindsdien leggen de andere hennen niet meer. Vandaag lag er weer één dood in het hok. Van de Brahma’s die los lopen was er ook eentje gesneuveld, maar dan door het hondje van de buren.. De zeven kuikens leven nog wel, maar helaas zijn er nogal wat haantjes bij. En er zijn opnieuw twee kippen aan het broeden, dus dat moeten we maar weer afwachten hoe het gaat. Binnenkort krijgen we een nieuw hok voor de andere kippen. Het hok wat we hebben is al erg oud, en de ren is nogal krakkemikkig. De Brahma's vinden het prima in de kas, dus dat laten we voorlopig maar zo.

De komende weken houden we het een beetje rustig. Bezinnen wat de toekomst gaat brengen en wellicht een begin met de zolder opknappen?

Bijzondere ervaring: Klipperconferentie

Vorige week waren we te gast op Klipper Noorderlicht en deelnemers aan de Vaderhart Conferentie aldaar. Wat een indrukwekkende en geweldige week! Echt één van de meest gedenkwaardige weken van mijn leven en één van de mooiste vakantieweken ooit!

Mijn Friese hart gind spontaan weer open bij het zien van al dat nautische blauwwit en de geweldige zonsondergangen aan het water.
De groep (plm. 40 personen) was al vrij snel echt gezellig, omdat er veel tijd was voor onderling contact. Ongelooflijk, hoe snel je vertrouwelijk bent met mensen die je niet of amper kende, als je een week zo samen bezig bent..

Samen zeilen hijsen en reven, paprika's snijden of knoflook pellen, een troostende arm bieden en even later ontvangen, samen luisteren naar onderwijs over het Vaderhart van God, maar tegelijk die liefde aan elkaar door mogen geven, niets hoeven of moeten... Dat is één van de uitgangspunten van dit onderwijs: Geen religie of 'dwang'. Vroeger waren we actief (onder andere) om daar erkenning uit te halen, tegenwoordig mógen we helpen, maar het is een vrije keus. En wil je eens een dag echt luieren, dan mag dat ook!

We hebben ook ontzettend veel gelachen - echt, dat is lang geleden dat ik in een week zoveel plezier heb gehad.

Van Harlingen voeren we naar Terschelling, naar Vlieland en vervolgens overnachtten we een keer voor anker op het wad. Vanwege de wind en het weer konden we niet naar Texel, dus deden we Stavoren aan. En ook dat was een mooie belevenis.

Op Vlieland hebben we gevlagd en geproclameerd en ook later toen we door de sluizen de waddenzee weer opvoeren. De combinatie met de sjofar was heel bijzonder..

We hebben alles op ons netvlies en op de SD-cards opgeslagen en alles zal nog wel een beetje nawerken in onze gedachten en levens... Dit was echt een onvergetelijke ervaring!

foto volgt..

Genezen!

De VrijZijn dagen op De Betteld .. Het waren twee geweldige dagen!

Niet alleen om met zoveel mensen eensgezind bijeen te zijn.. te aanbidden, te vlaggen, te luisteren naar zinvolle lezingen, te bidden met mensen, voetbal te kijken (nou ja.. dat werd iets minder uitbundig dan we gehoopt hadden, maar dat lag niet aan de gasten op De Betteld) .. Maar ook kan ik nu vrijmoedig zeggen: God heeft daar mijn schouder genezen!

Ooit ben ik met motorrijles onderuit gegaan en heb mijn sleutelbeen gebroken, maar daar heb ik geen aandacht aan geschonken. Er zat een knobbel op mijn schouder en de laatste maanden had ik er veel pijn aan. Ik heb iemand gevraagd tijdens de genezingsdienst van Martin Koornstra om daarvoor te bidden en.. de pijn is weg! Best bijzonder, omdat de vergroeiing er nog wel zit, maar vanaf dat moment heb ik geen centje pijn meer gehad!

Dank U wel, God!

Oefenplaatsen

De gemeente als oefenplaats

Grappig, dat er net nu een stuk in het ND staat over de gemeente als oefenplaats, naar aanleiding van het nieuw verschenen boek Oefenplaatsen. Ook Jos Douma schrijft hier vandaag over.

Toen ik deze week wat aan het schrijven was, kreeg ik deze gedachte: ‘Wat gaaf, dat God ons lessen leert, en dat Hij vervolgens situaties op ons pad brengt waarin we kunnen oefenen. Niet zelden gebeurt dat bij christenen in de eigen gemeente, maar natuurlijk ook daarbuiten.

Nu moet ik vooraf vermelden dat ‘Gemeente’ voor mij gelijk staat aan GUG, ofwel Gods Universele Gemeente. Ik heb heel wat mogen oefenen, binnen en buiten GUG.

Alhoewel ik in het onderwijs heb gezeten en niet echt bang ben om voor groepen te spreken, was het voor mij geen gewone zaak om vrijmoedig over het geloof en over God te spreken. De Alphacursus heeft me daarin bijzonder geholpen, zeker omdat de vragen die daar in de kleine groep gesteld werden me dwongen om zelf na te denken. We werden erin geoefend om een standpunt in te nemen, een mening te vormen, om ‘de dingen van God’ niet algemeen te houden, maar heel persoonlijk te maken. Wat betekent het voor mij dat Jezus aan het kruis gestorven is voor mijn zonden? Wat betekent het voor mij dat Hij de Heer van mijn leven wil zijn?

In de Bijbel staat dat we ons mogen/moeten uitstrekken naar de gaven van God, met name naar de gave van profetie, als de hoogste van de gaven. Ik had dat vroeger niet meegekregen in mijn kerk, maar het ontdekken van de waarheid van Gods verlangen hierin daagde me uit om mijn armen wijd uit te strekken en vrijmoedig te vragen om alles wat God mij wilde geven om te gebruiken in zijn koninkrijk.

Dat was best spannend.. Ook dat was een oefenproces. Als ik het op mijn hart had om iemand te bemoedigen, dan kon ik kiezen om te gehoorzamen of om het te negeren. Vaak koos ik voor het eerste, en bijna altijd bleek dat de persoon voor wie de boodschap bedoeld was erdoor gezegend werd.

Soms kreeg ik het op mijn hart om iemand te vermanen. Dat was ook oefenen, want hierin speelt je ‘ik’ een rol. Hoe breng ik de boodschap? Vanuit de hoogte, als een corrigerend iemand? Of naast een ander staand, en wetend dat je zelf ook valkuilen en zwakheden hebt..
Ook dat was oefenen, en het is me niet altijd foutloos afgegaan. Maar – zo is me gebleken – oefening baart kunst. Bovendien zei een predikant eens: “Af en toe vraagt God je om een examen te doen. Als je zakt is er geen man over boord, je krijgt gewoon een herexamen. Als je slaagt: Gefeliciteerd, dan mag je door naar de volgende klas. Daar krijg je wat moeilijker examens…”

De gemeente zou bij uitstek een plek mogen zijn waar we kunnen oefenen in het leren leven zoals Jezus leefde.. We mogen Hem navolgen, de dingen doen die Hij deed. We mogen leren liefhebben.. Naarmate ik Hem meer vroeg om liefde voor de mensen waar ik mee te maken kreeg, ontving ik meer liefde, zelfs boven verwachting. Ik leerde vergeving te vragen en te schenken…
Het leren geven en ontvangen van genade is een ander oefenpunt. Ook daarin blijkt me steeds vaker dat God onze Leermeester is, die ons wijst op de dingen die Hij wil. En Hij geeft ons aan elkaar om te oefenen, dit alles in praktijk te brengen.

Ik hou niet van discussies of je nu wel of niet binnen de gemeente moet oefenen..
Ik denk heel simpel, ‘Gewoon doen wat God op je pad brengt’. Als Hij echt je Leermeester is en als jij zijn volgeling bent en zijn stem verstaat, dan komen die oefensituaties en het groeiproces vanzelf!

Hierbij denk ik ook aan een luister-cd van Wilkin van de Kamp: Gekruisigd door christenen.

En aan het boek van Cloud & Townsend Hoe mensen groeien naar volwassenheid.

Ooit hoop ik nog eens deel van een groeigroep uit te kunnen maken waar we dit boek bespreken (en de oefeningen in praktijk gaan brengen..) Hoe karaktervormend en geloofsgroei-bevorderend kan dat zijn...

Ik wens jou en mij veel oefenplezier!

Gods Vaderhart

De laatste jaren heb ik veel gehoord en geleerd over het Vaderhart van God. Het was zó gaaf om een aantal conferenties mee te maken over dit onderwerp, om erover te horen en te lezen.. Ik geloof dat deze boodschap van onschatbare waarde is voor iedereen!

Vanmorgen mocht ik op een vrouwenochtend spreken over 'Het Vaderhart van God en mijn zelfbeeld'. Alleen al het daarmee bezig zijn heeft me erg gezegend.
Als mensen via deze insteek met Gods hart in aanraking komen, dan komt dat op een heel andere manier binnen dan wanneer je begint bij correctie of wetten en regels. Als je eerst het GOEDE hart van God leert kennen, dan leer je meer en meer dat Hij te vertrouwen is.
Als Hij te vertrouwen is, kun je je meer en meer aan Hem over geven. Dan kan Hij meer in jou tot je doel komen. Dan heb je een schuilplaats waar je altijd terecht kunt..

Het is belangrijk om God te leren kennen, en 1 van de manieren is om te kijken naar zijn namen. Elk van zijn namen zegt iets over een aspect van wie en hoe Hij is. En zo mogen we Hem te hulp roepen, maar we mogen ook een beroep doen op wie Hij is.

Vanuit wie God de Vader is kunnen we Jezus leren kennen, want de Vader is weerspiegeld in Hem.

En als we in zijn nabijheid ons laten vormen en buigen en kneden, kan Hij meer vorm in ons krijgen. En mogen en kunnen we de liefde van Gods Vaderhart doorgeven aan de mensen om ons heen.

Wil je meer leren over Gods Vaderhart?

- Bid of God via de Heilige Geest je wil helpen om Hem naar Geest en Waarheid te leren kennen.
- Lees in de Bijbel als Gods liefdesbrief en bid of God jou (zelfs door het O.T. heen!) zijn liefdevolle en goede hart wil leren kennen
- ga naar één van de volgende activiteiten:

Epafras avonden over Weet wie je bent.

Epafras conferentie met Ian Ross - Ervaar Vaders omhelzing

Epafras Vrouwenconferentie in Bantega 9-11 november 2012

Epafras mannenconferentie in Batega 16-18 november 2012

Activiteiten via Georgine Hartnack

Activiteiten van Het Vaderhuis

Een boottocht op De Siloam

De Vaderhartschool

Tuinreservaat

Vandaag heb ik onze tuin ingevuld bij Vroege Vogels als tuinreservaat.

Het lukt me alleen nog niet om de foto's erbij te plaatsen en ik moet eerst nog even studie maken van allerlei insectensoorten voordat ik die categorie kan invullen.

Hier alvast een paar foto's:

De tuin staat er weer prima bij, en na de flinke buien van gisteren zal het onkruid ook wel weer hard gaan groeien. Maar dat is niet erg meer, want vandaag is het boek uitgekomen Verrukkelijk Onkruid.

.. en dus wordt het spannend wat we gaan eten de komende tijd... Zevenbladsla of Madeliefjessoep? Ik hou jullie op de hoogte! In elk geval doet mijn mini-moestuin het prima!