Kinderfeestweek 2012

Het was weer een geweldige ervaring.. het inmiddels jaarlijks terugkerende hoogtepunt van de zomervakantie: De KinderFeestWeek!

Het thema was Esther. Er waren weer ruim 200 kinderen en ook een hele club vrijwilligers actief, en wat was het weer een feest!
Meestal draaide ik mee met het gebedsteam, maar dan krijg je toch vrij weinig mee van wat er in de tent gebeurt. Reden voor mij om te vragen of ik eens met de toneelgroep mee mocht doen. Dat was een hele happening! Ik heb er enorm van genoten!

Vanmiddag is de slothappening, hutten bouwen en pannenkoeken eten.
Gelukkig is het nu wat beter weer . Vanmorgen was het best eng. De storm ging aardig te keer, op een bepaald moment stond er bij elke paal wel iemand om hem tegen te houden. Zeker weten dat er heel wat afgebeden is!

Net toen het op zijn ergst was, (er viel van alles tegelijk om) zei Miep (van de Bieb, de woordvoerdster) iets over de storm op het meer, waar Jezus liet zien dat Hij Heer over de natuurelementen is. Op dat zelfde moment dacht ik net aan een preek over dit onderwerp, waar Jezus vroeg: "Waar wás uw geloof?"

We besloten tóch maar te gaan feestvieren met de vlaggen zoals de bedoeling was. Een vorm van aanbidding, die m.i. kracht heeft in de geestelijke wereld.
En ... gelukkig, de storm zakte af.

Dank U Abba, U hebt de gebeden verhoord en ons beschermd.
Een bijzonder bijzondere ervaring!

Hier een impressie van de week, gezien vanuit de toneelhoek..

Geboren: Carlijn!

Afgelopen zondag is ze geboren: Carlijn Nanouk, ons vierde kleinkind.
We zijn heel blij met haar en danken God dat ze zo vlot en zonder complicaties ter wereld kwam en dat het met moeder (en vader en broer) en dochter zo goed gaat!

Jammer dat ze zo'n eind uit de buurt wonen, want je zou wel graag af en toe even om het hoekje willen kijken..

Nog meer over Gods Vaderhart..

De afgelopen weken waren rustig én heftig.
Daar was de RK charismatische conferentie waar ik een aantal dagdelen te gast was, toen James Jordan sprak over het vaderhart van God.

Daar was de Herstel conferentie, waar ik een groot deel aanwezig kon zijn.

Ik had een periode van Vasten-en-Bidden om – zoals JmeO adviseert – al mijn taken aan God terug te geven en te vragen of Hij het opnieuw voor een jaar aan me wil toevertrouwen. Of misschien ook niet. Er waren prachtige momenten op mijn stilteplekje in de camper op een Drents weilandje..

Er gebeurden mooie en bijzondere dingen.  Maar ook moeilijke en onbegrijpelijke…
Zo kregen we het bericht dat een jonge knul uit onze gemeente plotseling om het leven was gekomen bij een motorongeluk, terwijl ze met een groep een paar dagen op vakantie waren.

We hadden bijzondere ontmoetingen en waardevolle contacten.
En ik las weer verschillende boeken, die erg de moeite waard zijn.

Omdat het een tip voor anderen kan zijn geef ik even een lijstje:
- De VRIJMAKING van de GEEST van Watchman Nee,
(alleen (!) door verbrokenheid kunnen we dienstbaar zijn...)
- De realiteit van de bovennatuurlijke wereld van Gerard de Groot.
(wat bijzonder was, want deze beide boeken sloten aan bij het denk- en leerproces waar ik in zat. Toen ik eens een kerkdienst 'gemist' had, bleek dat Klaas in de kerk precies díe booschap had gehoord die ik de avond ervoor in mijn stille tijd gelezen had in dit laatstgenoemde boek, nl. hoofdstuk 3 over Elisa's 'Heer, open mijn ogen!')

Ik was al langer bezig met het boek van Thomas a Kempis De navolging van Christus (in jonge taal). Er zitten prachtige pareltjes in dit boek, maar ook stukken waar ik zelf wat minder mee heb, maar als je open staat om te leren, dan kan God zeker door dit boek heen je een stuk inzicht geven!

Ik las 'Leven zoals God het bedoeld heeft', en luisterde de cd van de lezing die Lodewijk van Weerden op de Opwekkingsconferentie van dit jaar gehouden heeft.

Erg mooi is ook: Mark Stibbe’s De vader naar wie je verlangt.

Ik had niet kunnen bedenken dat een boek met (N.B.!) als onderwerp de gelijkenis van de verloren zoon me nog zo kon boeien, dat ik hem absoluut wil aanprijzen!
..Ik bedoel, ik dacht dat deze gelijkenis intussen wel uitgekauwd en leeggeperst was…

Ik merk dat ik niet zo gauw uitgepraat raak over het vaderhart van God.. Een paar vragen komen steeds terug in mijn denken…
Waarom kunnen zoveel mensen - die best veel weten over God - niet echt ervaren dat ze een geliefd kind van God zijn?
Hoe komt het dat zoveel mensen van binnen voortdurend een leegte ervaren of een diepe onrust?
Wat is er nodig om God echt te kunnen vertrouwen, en te weten dat – wat er ook gebeurt – Hij goed en te vertrouwen is?
Wat of wie maakt dat zoveel oprechte christenen de liefde van God niet kunnen aanvaarden of ervaren?

Floyd Mc Clung schreef al over Het Vaderhart van God.
Ik geloof dat het waar is, dat God ons heeft gemaakt om een diepe relatie met Hem te hebben en dat we niet echt rust ervaren als we niet in die verbondenheid (NIET: Gebondenheid!) kunnen  leven.
En als er zoveel mensen zijn met een beschadigd beeld van hoe een vader hoort te zijn, hoe zullen ze dan God als een zorgzame, liefdevolle, betrokken en betrouwbare Vader zien?
Hoe zullen ze dan de vrijmoedigheid vinden om dichtbij het Vaderhart van God te kunnen komen, om daar te schuilen en om daar in de rust te mogen ZIJN, zonder te moeten presteren of een bepaald niveau bereikt te hebben? Om als het kleine jongetje of meisje dat men van binnen is, het liefdestankje bij Pappa te kunnen laten vullen, zodat vrede en vreugde ervarenm kan worden? Het is niet voor niks dat er in de Bijbel staat dat we moeten worden als een kind... Dát valt voor velen van ons (grote mensen) niet mee...!

Alleen al daarom word ik blij als ik eraan denk dat vanaf januari 2013 er ook in het Noorden van Nederland – in Assen – WWJB-avonden* worden gehouden.
Avonden waren we kunnen wortelen in de liefde van God, waarin onderwijs gegeven wordt over onze identiteit in Christus, waarin gewezen wordt op alle kanten van de liefde van het vaderhart van God, en dat niet als een stuk theorie, maar om het echt te kunnen laten landen. Waar nazorg is en waar persoonlijk voor jou gebeden kan worden als je dat wilt.

*Er komt nog verdere info over, maar hou er alvast rekening mee als je in het Noorden van het land woont, dat er DV vanaf januari a.s. elke tweede dinsdag van de maand een Weet Wie Je Bent avond is in Assen!

Wordt vervolgd!

PS De vrouwenconferentie in november in Bantega zit al vol, maar geen nood, er komt 14 dagen na de eerste nóg eentje, met hetzelfde onderwerp, dezelfde spreekster en gastvrouw. Dus, geef het door en kijk op de website voor meer info!

Praktijkles over het Vaderhart van God

De afgelopen dagen had ik een aantal lezingen meegemaakt van James Jordan van Fatherheart Ministries, in Stadskanaal. De boodschap is op zich duidelijk, maar er werd elke keer benadrukt dat het niet om kennis gaat, maar om het ervaren.

Dat bleek maar al te duidelijk, gisteravond. We gingen met een paar mensen opnieuw die kant op, omdat John Nuttall er was. Deze avond zou er een concert zijn waaraan hij meewerkte.
Ik heb goede herinneringen aan deze zanger, omdat hij mee was op de Siloam Bootconferentie waar ik twee jaar geleden aan deelnam.

Er zou eerst nog iets van cabaret voor de kinderen zijn en dus gingen wij voor het hoofdprogramma, wat om een uur of acht zou beginnen. De cabaretdames waren nog niet klaar, dus daar kregen we nog een stukje van mee. En nog een stukje, want net toen we dachten dat het afgelopen was begonnen ze met deel 2. Naar mijn mening duurde het allemaal net een beetje té lang. De kindertjes begonnen ook wat ongedurig te worden.

Maar eindelijk, daar kwam John Nuttall het podium op.
Ik zal eerlijk zijn.
Mijn gedachte was: ‘Mooi, dan kunnen de kindertjes nu naar bed en wordt het hier een beetje rustiger…’

Hoe anders liep het. John is een bijzonder iemand, want hij weerspiegelt heel krachtig de liefde van God de Vader. En zo ging hij ook om met de nog aanwezige kinderen. Eigenlijk waren zij zijn hoofdpubliek. En wat hebben ze genoten….!

Langzamerhand ging er bij mij een lampje branden: Wat zat ik weer vol oordeel… Ik leek op de discipelen, die tegen Jezus zeiden dat Hij de kinderen maar naar huis moest sturen.. Maar de kinderen werden juist gezegend! En zo was dat gisteravond ook.

Gelukkig ging de knop om en kon ik ervan genieten hoe de kinderen (en John…!) genoten. Hij had niet beter kunnen laten zien en ervaren hoe het Vaderhart van God werkt. Persoonlijke aandacht voor de kinderen, liefde en acceptatie.

De perfecte praktijkles als afsluiting van het ‘onderwijs’ over het Vaderhart van God.
Dank je John!
Dank U Vader!

De illusie van het drukknopje

“Wanneer grijpt God nu eens in?” of: “Zou het helpen om dit boek te lezen, deze conferentie te bezoeken of die hulpverlener te bezoeken?”….

Wat kunnen we op zoek zijn naar dat ene drukknopje. Het middel waardoor ineens al onze problemen opgelost zijn en we eindelijk eens gewoon gelukkig kunnen zijn.

Natuurlijk gebeuren er – God dank – nog steeds prachtige en bovennatuurlijke dingen. Maar toch is het over het algemeen zo dat DE ‘Quick-Fix’ niet bestaat.

We kunnen bidden en veel van God verwachten, maar we zullen ook zelf in actie moeten komen. De muren die wij in ons leven hebben opgebouwd als afweermechanismes of beschermingsstrategieën, zal God niet voor ons weg halen. Hij wil ons wel helpen om de inzichten te krijgen die wij nodig hebben om de stappen te zetten die helpend kunnen zijn.

Het is super om te bidden en God uit te nodigen in je pijn en moeiten. Hij luistert echt en wil daarin krachtig werken, het is zijn verlangen dat we innerlijke genezing en heling ontvangen.

Toch is het mijn ervaring dat de verkeerde patronen die we onszelf aanleerden, het nodig hebben dat we daar inzicht in krijgen. Dat we herkennen en erkennen dat de dingen die ons als kind geholpen hebben, ons als volwassene zo vaak in de weg staan en juist belemmerend werken.

Of we zijn gaan geloven in dingen die niet overeenstemmen met Gods waarheid. Dergelijke ‘leugens’ vormen ook een barrière voor onze ontwikkeling.

We kunnen niet echt (geestelijk) volwassen worden als we niet aan het werk gaan met deze blokkades, als we onze valkuilen en zwakheden niet herkennen en aanpakken.

En dat heeft tijd nodig. Patronen die jarenlang erin geslopen zijn, verdwijnen niet als sneeuw voor de zon. Een verandering van denken en van doen vraagt tijd. Nieuwe patronen moeten worden aangeleerd en hebben misschien wel weken, maanden of jaren nodig om te wortelen.

Ik vind het belangrijk om hier eens de nadruk op te vestigen, omdat zoveel mensen teleurgesteld raken. Ze hebben een bepaald beeld in hun hoofd hoe het zou moeten gaan, maar de werkelijkheid ziet er meestal anders uit. Dat ene drukknopje, dat kwartje dat nog moet vallen, voordat alles koek en ei is, dat is een illusie.

Ik ben al jaren aan het leren en groeien en ik merk steeds weer: “Ik heb nog heel wat te leren!” Dat is niet gemakkelijk, maar tegelijk is het boeiend en echt niet saai!

Nu is het niet mijn bedoeling ook maar iemand te ontmoedigen. Integendeel!

Ik zou het willen uitroepen: “Kom in beweging! Gá ervoor dat je de persoon wordt wie God voor ogen had toen Hij je maakte!” Vraag Hem je de weg te wijzen, bid Hem om wijsheid en Hij wil het gráág geven!

terug van weggeweest..

We hadden eigenlijk dit weekend ook nog vakantie, maar vanwege de weersverwachtingen zijn we gisteren vast terug gekomen vanuit Friesland.

Ouderwets, weer eens vakantie gevierd in het Heitelân en genoten van het spreken en horen van de Memmetaal.. We hadden een gouden plekje langs de waterkant, en genoten elke avond van een prachtige zonsondergang.

Voor de laatste (mid)week hadden we een sloep gehuurd, maar de beheerder zei voor het weekend: “Het is nu mooi weer, gebruik hem maar vast!” Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. We hebben er dankbaar gebruik van gemaakt toen het kon.
En ach, de rest van de dagen hebben we ons ook prima vermaakt. Keertje Toeristische route rijden, beetje winkelen en dorpjes kijken, keertje uit eten.. Het leven is goed op vakantie in het Friese land. We gaan dat vast vaker doen! Klaas overweegt voor zijn vaarbewijs te gaan, dan kunnen we eens een iets groter bootje huren voor een paar weken.

Toen we een dagje naar Hindelopen gingen met de sloep, vielen we met de neus in de boter. Er was feest omdat de folklore dansgroep Aald Hielpen 100 jaar bestond.

Verder konden we - nu we toch vrij waren - gezellig samen naar het zwembad omdat ons eerste kleinkind voor het eerst diploma moest zwemmen.

Vandaag (en gisteren) wassen gedraaid, even op en neer naar de kids in B. om te helpen slaapkamers ombouwen en zolder herinrichten. Fijn om dat samen te kunnen doen.
We verwachten trouwens in Augustus en Oktober weer een kleinkind erbij, dus de familie breidt zich uit!

Vanavond heb ik nog drie soorten jam gemaakt, want er waren rijpe pruimen en jostabessen in de tuin. De kleine gele pruimpjes smaken nergens naar, maar voor jam zijn ze heel geschikt. Ik heb een deel met gember gemaakt en een deel met citroen en kruiden. De jam van josta's heb ik gecombineerd met ander fruit wat ik nog had: aardbeien, kersen, rode bessen en pruimen.

Ik ben trouwens ook begonnen met het 'kweken' en drinken van waterkefir. Dat is een hobby op zich, maar aangezien het erg gezond moet zijn, en ook best te drinken is, gaan we er voorlopig mee door.

De kippen doen het niet zo goed.. Een hen in de ren was een paar weken geleden door een roofdier te pakken genomen en sindsdien leggen de andere hennen niet meer. Vandaag lag er weer één dood in het hok. Van de Brahma’s die los lopen was er ook eentje gesneuveld, maar dan door het hondje van de buren.. De zeven kuikens leven nog wel, maar helaas zijn er nogal wat haantjes bij. En er zijn opnieuw twee kippen aan het broeden, dus dat moeten we maar weer afwachten hoe het gaat. Binnenkort krijgen we een nieuw hok voor de andere kippen. Het hok wat we hebben is al erg oud, en de ren is nogal krakkemikkig. De Brahma's vinden het prima in de kas, dus dat laten we voorlopig maar zo.

De komende weken houden we het een beetje rustig. Bezinnen wat de toekomst gaat brengen en wellicht een begin met de zolder opknappen?

Bijzondere ervaring: Klipperconferentie

Vorige week waren we te gast op Klipper Noorderlicht en deelnemers aan de Vaderhart Conferentie aldaar. Wat een indrukwekkende en geweldige week! Echt één van de meest gedenkwaardige weken van mijn leven en één van de mooiste vakantieweken ooit!

Mijn Friese hart gind spontaan weer open bij het zien van al dat nautische blauwwit en de geweldige zonsondergangen aan het water.
De groep (plm. 40 personen) was al vrij snel echt gezellig, omdat er veel tijd was voor onderling contact. Ongelooflijk, hoe snel je vertrouwelijk bent met mensen die je niet of amper kende, als je een week zo samen bezig bent..

Samen zeilen hijsen en reven, paprika's snijden of knoflook pellen, een troostende arm bieden en even later ontvangen, samen luisteren naar onderwijs over het Vaderhart van God, maar tegelijk die liefde aan elkaar door mogen geven, niets hoeven of moeten... Dat is één van de uitgangspunten van dit onderwijs: Geen religie of 'dwang'. Vroeger waren we actief (onder andere) om daar erkenning uit te halen, tegenwoordig mógen we helpen, maar het is een vrije keus. En wil je eens een dag echt luieren, dan mag dat ook!

We hebben ook ontzettend veel gelachen - echt, dat is lang geleden dat ik in een week zoveel plezier heb gehad.

Van Harlingen voeren we naar Terschelling, naar Vlieland en vervolgens overnachtten we een keer voor anker op het wad. Vanwege de wind en het weer konden we niet naar Texel, dus deden we Stavoren aan. En ook dat was een mooie belevenis.

Op Vlieland hebben we gevlagd en geproclameerd en ook later toen we door de sluizen de waddenzee weer opvoeren. De combinatie met de sjofar was heel bijzonder..

We hebben alles op ons netvlies en op de SD-cards opgeslagen en alles zal nog wel een beetje nawerken in onze gedachten en levens... Dit was echt een onvergetelijke ervaring!

foto volgt..