Ik schrijf over alledaagse en (boven)natuurlijke dingen... Over mijn leven, mijn hobby's en passie, over de lessen die ik leer van God, enz.
maandag 30 april 2012
Doen!
Heb je ooit de gedachte gehad dat God iets aan jou vroeg om voor Hem te doen?
Heb je wel eens niet gedaan wat er van je gevraagd werd op zo'n moment?
Heb je er wel eens over nagedacht wat we allemaal gemist hebben doordat mensen niet luisteren naar wat God hen ingeeft?
....
Soms vraagt God dingen van je die je niet kent.
Soms kan het vreemd lijken of raar..
Maar mijn ervaring was afgelopen weekend nog weer:
Je kunt maar beter luisteren, als God iets op je hart legt,
want juist dan kunnen er bijzondere dingen gebeuren!
Ik lees opnieuw God wil ons overvloedig zegenen van Bruce Wilkinson,
waar deze dingen ook beschreven staan.
Zullen we er voor gaan?
Gewoon DOEN wanneer je denkt dat God iets van je vraagt?
Het is mijn gebed, dat de oren en ogen van ons hart geopend mogen zijn om te verstaan wat Hij van ons vraagt. En als wij dan gehorozaam zijn, wie weet wat er allemaal gebeuren kan! Ik ben vol verwachting!
Heb je wel eens niet gedaan wat er van je gevraagd werd op zo'n moment?
Heb je er wel eens over nagedacht wat we allemaal gemist hebben doordat mensen niet luisteren naar wat God hen ingeeft?
....
Soms vraagt God dingen van je die je niet kent.
Soms kan het vreemd lijken of raar..
Maar mijn ervaring was afgelopen weekend nog weer:
Je kunt maar beter luisteren, als God iets op je hart legt,
want juist dan kunnen er bijzondere dingen gebeuren!
Ik lees opnieuw God wil ons overvloedig zegenen van Bruce Wilkinson,
waar deze dingen ook beschreven staan.
Zullen we er voor gaan?
Gewoon DOEN wanneer je denkt dat God iets van je vraagt?
Het is mijn gebed, dat de oren en ogen van ons hart geopend mogen zijn om te verstaan wat Hij van ons vraagt. En als wij dan gehorozaam zijn, wie weet wat er allemaal gebeuren kan! Ik ben vol verwachting!
woensdag 25 april 2012
vandaag
Vandaag schijnt de zon heerlijk naar binnen en ik heb even een vrij momentje. Tijd om een stukje te schrijven over wat er zoal gebeurt.
Qua werk:
Het landelijke vergoedingensysteem voor gesprekken in de zorg lijkt nogal onstabiel te zijn. Reden om voorzichtig te zijn met nieuwe aanmeldingen. Natuurlijk is het geen wonder dat er zoiets gebeurt.. Ik heb vorig jaar al meerdere keren gevraagd: Hoe kan het bestaan, dat ik maar elke cliënt die zich aanmeldt kan invoeren en dat alles onbeperkt wordt vergoed?
Dat kan ik zelf bedenken: dat kan niet goed gaan. Gelukkig ben ik niet afhankelijk van dat inkomen, maar wanneer je na een jaar zult worden uitbetaald en dan blijkt dat alle uitbetalingen stopgezet worden en dat het eigenlijk nog maar afwachten is of het geld er komt, dan is dat niet heel fijn.
Nu had ik besloten om alles wat ik in mijn praktijk verdien te gaan investeren in Gods Koninkrijk. Mijn boeken, studies en alle werkgerelateerde kosten betaal ik daarvan en de rest mag God gebruiken. Mooi om te zien hoe Hij dat leidt, en dat zal Hij ook verder gaan doen.
Qua tuin:
We hebben hulp gehad van een tuincentrum om even het grote snoeiwerk te doen en dat heeft aardig geholpen om het weer overzichtelijk te krijgen. We hebben nog een paar keer per week hulp en hopen zo het seizoen weer door te komen. Er zitten een paar kippen te broeden, wat erg leuk is. Het terrein hier vlak bij waar destijds een vos nestelde, is geruimd, dus we hopen dat de vossen nu verdreven zijn en niet meer terug komen. Toch waren we een paar weken geleden plots een kip kwijt, en we hebben geen idee waar die terecht is gekomen..
Gisteren ben ik weer op cursus geweest voor EMDR, het tweede blok is klaar, nu nog drie lesdagen over de meer gecompliceerde hulpverleningssituaties. We zijn maar met een klein groepje, dus iedereen krijgt aandacht, en we leren veel van de cursusleider en van elkaar. Ik vind het jammer dat er zo negatief geschreven wordt over EMDR, want ik vind het een ontzettend waardevol hulpmiddel. En naar mijn mening kun je dit ook als christen prima gebruiken. Binnenkort plaats ik hierover een stukje op mijn website.
Morgen en vrijdag ben ik alweer weg, dan is het derde blok van Insight Focused Therapy aan de beurt, onmiddelijk gevolgd door de toerustingsdagen van Stichting Epafras.
In de auto luister ik tegenwoordig naar de cd's van Lin Button van TPZ, over Genezend Gebed.
En qua boeken lees ik Hunkeren naar Gods volheid van Jack Hayford en God wil ons overvloedig zegenen van Bruce Wilkinson. geweldig, bemoedigend en hoopgevend!
En dan heb ik nog niet eens verteld van afgelopen weekend toen we met zo'n 120 mensen van onze gemeente in een klooster in duitsland waren (Hof Beel in Oberlangen), waar we twee geweldige dagen hebben gehad! wie daar foto's van wil zien mag me een mailtje sturen.
Qua werk:
Het landelijke vergoedingensysteem voor gesprekken in de zorg lijkt nogal onstabiel te zijn. Reden om voorzichtig te zijn met nieuwe aanmeldingen. Natuurlijk is het geen wonder dat er zoiets gebeurt.. Ik heb vorig jaar al meerdere keren gevraagd: Hoe kan het bestaan, dat ik maar elke cliënt die zich aanmeldt kan invoeren en dat alles onbeperkt wordt vergoed?
Dat kan ik zelf bedenken: dat kan niet goed gaan. Gelukkig ben ik niet afhankelijk van dat inkomen, maar wanneer je na een jaar zult worden uitbetaald en dan blijkt dat alle uitbetalingen stopgezet worden en dat het eigenlijk nog maar afwachten is of het geld er komt, dan is dat niet heel fijn.
Nu had ik besloten om alles wat ik in mijn praktijk verdien te gaan investeren in Gods Koninkrijk. Mijn boeken, studies en alle werkgerelateerde kosten betaal ik daarvan en de rest mag God gebruiken. Mooi om te zien hoe Hij dat leidt, en dat zal Hij ook verder gaan doen.
Qua tuin:
We hebben hulp gehad van een tuincentrum om even het grote snoeiwerk te doen en dat heeft aardig geholpen om het weer overzichtelijk te krijgen. We hebben nog een paar keer per week hulp en hopen zo het seizoen weer door te komen. Er zitten een paar kippen te broeden, wat erg leuk is. Het terrein hier vlak bij waar destijds een vos nestelde, is geruimd, dus we hopen dat de vossen nu verdreven zijn en niet meer terug komen. Toch waren we een paar weken geleden plots een kip kwijt, en we hebben geen idee waar die terecht is gekomen..
Gisteren ben ik weer op cursus geweest voor EMDR, het tweede blok is klaar, nu nog drie lesdagen over de meer gecompliceerde hulpverleningssituaties. We zijn maar met een klein groepje, dus iedereen krijgt aandacht, en we leren veel van de cursusleider en van elkaar. Ik vind het jammer dat er zo negatief geschreven wordt over EMDR, want ik vind het een ontzettend waardevol hulpmiddel. En naar mijn mening kun je dit ook als christen prima gebruiken. Binnenkort plaats ik hierover een stukje op mijn website.
Morgen en vrijdag ben ik alweer weg, dan is het derde blok van Insight Focused Therapy aan de beurt, onmiddelijk gevolgd door de toerustingsdagen van Stichting Epafras.
In de auto luister ik tegenwoordig naar de cd's van Lin Button van TPZ, over Genezend Gebed.
En qua boeken lees ik Hunkeren naar Gods volheid van Jack Hayford en God wil ons overvloedig zegenen van Bruce Wilkinson. geweldig, bemoedigend en hoopgevend!
En dan heb ik nog niet eens verteld van afgelopen weekend toen we met zo'n 120 mensen van onze gemeente in een klooster in duitsland waren (Hof Beel in Oberlangen), waar we twee geweldige dagen hebben gehad! wie daar foto's van wil zien mag me een mailtje sturen.
zondag 15 april 2012
Identiteit
Voor het komende weekend staat er een gemeenteweekend op de planning. We gaan DV met 110 gemeenteleden naar een klooster in Duitsland. Klaas en ik hebben de camper van stal gehaald en gaan daarin bivakkeren. Deze week nog even schoonmaken en bevoorraden en dan hopen we dat het de start is van een mooi seizoen!
We mogen beiden een workshop verzorgen en de mijne gaat over Identiteit in Christus. Terwijl ik zo in de Bijbel lees ben ik onder de indruk van wat God daar allemaal over zegt. daar mogen we ons best wat meer bewust van zijn. Het maakt mij in elk geval blij!
We mogen beiden een workshop verzorgen en de mijne gaat over Identiteit in Christus. Terwijl ik zo in de Bijbel lees ben ik onder de indruk van wat God daar allemaal over zegt. daar mogen we ons best wat meer bewust van zijn. Het maakt mij in elk geval blij!
donderdag 12 april 2012
Bereid je voor..
Vorige week werd ik bepaald bij een gedachte die steeds terugkomt en bevestigd wordt, dus ik deel het maar.
Ik werd herinnerd aan een gesprek met een man, waarmee ik samen een pastoraal bezoek aan iemand zou brengen. We spraken de situatie door en we gingen in gebed. Hij beleed alle dingen die er nog in de weg zaten tussen God en hem, om zo – goed voorbereid – het pastorale gesprek in te gaan.
Ik ging snel bedenken of er ook iets was wat ik nog moest belijden. Ik geloof dat ik nog in een hoekje van mijn hart tegenkwam dat ik iemand niet goed / liefdevol benaderd had. Dus ik volgde zijn voorbeeld en beleed dit in gebed aan God.
Ik moet zeggen dat het het heel bijzonder was, om zó dat bezoek in te gaan.
Waar ik deze week over nadacht, was: Elke keer dat we gebedsgroep hebben, komen we ook bij elkaar en bij God, en wat zou het goed zijn om dan ook gewoon eerst even de tijd te nemen om te kijken of er nog iets is wat in de weg staat tussen God en ons of onderling. Om dan eerst schoon schip te maken voordat je God nadert…
Vanmorgen las ik in de Bijbel over het volk Israël, dat in de woestijn rondtrok, en Mozes vertelt hoe ze zich moeten voorbereiden op de ontmoeting met God. Ze moeten zich lichamelijk en geestelijk voorbereiden, twee dagen lang. En dan komt die indrukwekkende gebeurtenis: en donkere wolk boven de berg, het geluid van die ramshoorns, de bazuinen, de donderslagen en de bliksem… Heel bijzonder moet dat geweest zijn.. En dan spreekt God.
Vervolgens las ik in het boek De Navolging van Christus: Waarom bereid je je niet voor op het moment dat je voor God komt te staan? (Hfd.24)
Ik besefte: dat gaat natuurlijk over meer dan onze dagelijkse contacten met God. Ook daar mogen we echt heel bewust bij stil staan, ons erop voorbereiden. Ik heb wel eens een tijd gehad dat mijn gebedsleven voornamelijk bestond uit schietgebedjes. Dat bouwt niet echt aan een diepere relatie met Hem en het leren luisteren naar zijn stem.
Als we het Avondmaal vieren, bereiden we ons ook voor.
Als ons levenseinde nadert, gaan we ook nadenken over hoe het zal zijn om voor onze Maker te staan. Kunnen we dan ‘zonder verschrikken verschijnen’?
Ik hoor soms verhalen van mensen die merken dat ouders / grootouders worstelen als de dood nadert, vooral wanneer er dingen nog niet recht gezet zijn met God. Wanneer er onbeleden zonden zijn of geheimen en taboes, die angstvallig altijd verzwegen zijn, die onder het bewuste 'kleed der ongerechtigheid' geveegd zijn..
Soms hoor ik van de ontgoocheling van mensen die, als hun ouders gestorven zijn, er achter komen dat pa en moe het altijd wel mooi konden vertellen hoe het moest, maar er zelf niet naar geleefd hebben.
Het kan een grote weerstand geven, maar het levert uiteindelijk niets dan goeds op wanneer je alle draadjes afhecht tussen God en jou en naar anderen toe. Dat werkt bevrijdend! Dan kun je iedereen recht in de ogen kijken en dichter bij God leven!
Ik wil er bewuster mee omgaan, dagelijks, maar ook gericht op de Grote Toekomst. Doe je mee?
Ik werd herinnerd aan een gesprek met een man, waarmee ik samen een pastoraal bezoek aan iemand zou brengen. We spraken de situatie door en we gingen in gebed. Hij beleed alle dingen die er nog in de weg zaten tussen God en hem, om zo – goed voorbereid – het pastorale gesprek in te gaan.
Ik ging snel bedenken of er ook iets was wat ik nog moest belijden. Ik geloof dat ik nog in een hoekje van mijn hart tegenkwam dat ik iemand niet goed / liefdevol benaderd had. Dus ik volgde zijn voorbeeld en beleed dit in gebed aan God.
Ik moet zeggen dat het het heel bijzonder was, om zó dat bezoek in te gaan.
Waar ik deze week over nadacht, was: Elke keer dat we gebedsgroep hebben, komen we ook bij elkaar en bij God, en wat zou het goed zijn om dan ook gewoon eerst even de tijd te nemen om te kijken of er nog iets is wat in de weg staat tussen God en ons of onderling. Om dan eerst schoon schip te maken voordat je God nadert…
Vanmorgen las ik in de Bijbel over het volk Israël, dat in de woestijn rondtrok, en Mozes vertelt hoe ze zich moeten voorbereiden op de ontmoeting met God. Ze moeten zich lichamelijk en geestelijk voorbereiden, twee dagen lang. En dan komt die indrukwekkende gebeurtenis: en donkere wolk boven de berg, het geluid van die ramshoorns, de bazuinen, de donderslagen en de bliksem… Heel bijzonder moet dat geweest zijn.. En dan spreekt God.
Vervolgens las ik in het boek De Navolging van Christus: Waarom bereid je je niet voor op het moment dat je voor God komt te staan? (Hfd.24)
Ik besefte: dat gaat natuurlijk over meer dan onze dagelijkse contacten met God. Ook daar mogen we echt heel bewust bij stil staan, ons erop voorbereiden. Ik heb wel eens een tijd gehad dat mijn gebedsleven voornamelijk bestond uit schietgebedjes. Dat bouwt niet echt aan een diepere relatie met Hem en het leren luisteren naar zijn stem.
Als we het Avondmaal vieren, bereiden we ons ook voor.
Als ons levenseinde nadert, gaan we ook nadenken over hoe het zal zijn om voor onze Maker te staan. Kunnen we dan ‘zonder verschrikken verschijnen’?
Ik hoor soms verhalen van mensen die merken dat ouders / grootouders worstelen als de dood nadert, vooral wanneer er dingen nog niet recht gezet zijn met God. Wanneer er onbeleden zonden zijn of geheimen en taboes, die angstvallig altijd verzwegen zijn, die onder het bewuste 'kleed der ongerechtigheid' geveegd zijn..
Soms hoor ik van de ontgoocheling van mensen die, als hun ouders gestorven zijn, er achter komen dat pa en moe het altijd wel mooi konden vertellen hoe het moest, maar er zelf niet naar geleefd hebben.
Het kan een grote weerstand geven, maar het levert uiteindelijk niets dan goeds op wanneer je alle draadjes afhecht tussen God en jou en naar anderen toe. Dat werkt bevrijdend! Dan kun je iedereen recht in de ogen kijken en dichter bij God leven!
Ik wil er bewuster mee omgaan, dagelijks, maar ook gericht op de Grote Toekomst. Doe je mee?
maandag 9 april 2012
Paasdagen en update
We hebben heerlijke dagen gehad met kinderen en kleinkinderen samen. Vol verwachting klopt ons hart, want in Augustus én in Oktober verwachten we een kleinkind erbij. Ze waren - veilig opgeborgen - bij ons, samen met hun ouders, met Nathan, Rhodé en Rutger.
We hebben dit jaar eens eieren verstopt, en het bleek nog een hele toer om ze - alle 35 - weer terug te vinden.
Het schoolbord is elke keer weer favoriet. Rhodé en Rutger waren heel eensgezind aan het tekenen toen ik een foto maakte.
Maar, heel grappig, op het moment dat ik er gelijk nog eentje achteraan wilde maken had ik ze half in beeld, want alsof het afgesproken was kwamen ze tegelijk naar me toerennen. Natuurlijk... Om de foto op het beeldschermpje te bekijken..
En intussen vermaakte Nathan zich ook prima..
Tot slot.. Deze wil ik jullie niet onthouden:
Gisteren hadden we weer een mooie welkomdienst, een gezellige bijeenkomst in het Inloophuis, een spetterende Paaspraise.. Het is elk jaar weer een bewust zijn en bedenken hoe groot het offer is wat Jezus bracht. En elk jaar weer maakt het me blij dat Hij daarmee de dood heeft overwonnen!
Vandaag is het weer rustig in Huize Buitenwoel. De logees zijn weer vertrokken. En we zijn moe, maar hebben wel mooie herinneringen.
Het zal wel wat rustiger worden ook, de komende tijd hier in huis, want vorige week heb ik de knoop doorgehakt: Ik stop met de Bed & Breakfast. De eerste jaren waren leuk. Ik bouwde het een beetje op, had niet zoveel gasten, maar investeerde in het gezellig maken van de kamers. De opbrengst dekte net zo'n beetje de kosten, maar het was gezellig. Daarna begon ik mijn opleiding en Hulpverleningspraktijk, maar omdat ik toen officieel bij de KvK aangesloten was kwamen er plotseling allemaal brieven. Ván de Horecabond én van de Hygiëne controle... Ik moest de kranen elke dag laten doorlopen, ik moest examens gaan doen.. Omdat ik vrijwel nooit alle kamers tegelijk gebruikte - als er een echtpaar kwam om even een weekendje lekker er tussen uit te zijn, dan boekte ik meestal niet ook nog andere gasten - bestemde ik alleen maar 2 kamers voor de B&B.
Maar..
Het schijnt niet meer haalbaar te zijn.. Gewoon gezellig af en toe gasten verwennen met een paar overnachtingen met heerlijke ontbijtjes. Juist dat laatste was wel wat ik echt belangrijk vond: zoveel mogelijk vers en zelfgemaakt. Dát was wat ik voor ogen had, niet om gauw en gemakkelijk veel geld te verdienen.
Dan moet je echt veel beschikbaar zijn en veel adverteren. Dat was niet wat ik wilde. Maar daarin maken ze natuurlijk geen onderscheid. Nu werd ik weer geconfronteerd met een brief dat ik meer dan 200 euro moest betalen omdat er een tv in de gastenkamer staat... Zucht.. Ik heb er geen zin meer in! Niet om de gasten (hoewel we daar ook een paar keer vies mee op de koffie zijn gekomen), maar vanwege alle regelgeving en voorschriften. De deur gaat dicht, de-finito!
We hebben ons huis aan God gegeven.. Hij mag weten wat Hij er verder mee wil gaan doen!
We hebben dit jaar eens eieren verstopt, en het bleek nog een hele toer om ze - alle 35 - weer terug te vinden.
Het schoolbord is elke keer weer favoriet. Rhodé en Rutger waren heel eensgezind aan het tekenen toen ik een foto maakte.
Maar, heel grappig, op het moment dat ik er gelijk nog eentje achteraan wilde maken had ik ze half in beeld, want alsof het afgesproken was kwamen ze tegelijk naar me toerennen. Natuurlijk... Om de foto op het beeldschermpje te bekijken..
En intussen vermaakte Nathan zich ook prima..
Tot slot.. Deze wil ik jullie niet onthouden:
Gisteren hadden we weer een mooie welkomdienst, een gezellige bijeenkomst in het Inloophuis, een spetterende Paaspraise.. Het is elk jaar weer een bewust zijn en bedenken hoe groot het offer is wat Jezus bracht. En elk jaar weer maakt het me blij dat Hij daarmee de dood heeft overwonnen!
Vandaag is het weer rustig in Huize Buitenwoel. De logees zijn weer vertrokken. En we zijn moe, maar hebben wel mooie herinneringen.
Het zal wel wat rustiger worden ook, de komende tijd hier in huis, want vorige week heb ik de knoop doorgehakt: Ik stop met de Bed & Breakfast. De eerste jaren waren leuk. Ik bouwde het een beetje op, had niet zoveel gasten, maar investeerde in het gezellig maken van de kamers. De opbrengst dekte net zo'n beetje de kosten, maar het was gezellig. Daarna begon ik mijn opleiding en Hulpverleningspraktijk, maar omdat ik toen officieel bij de KvK aangesloten was kwamen er plotseling allemaal brieven. Ván de Horecabond én van de Hygiëne controle... Ik moest de kranen elke dag laten doorlopen, ik moest examens gaan doen.. Omdat ik vrijwel nooit alle kamers tegelijk gebruikte - als er een echtpaar kwam om even een weekendje lekker er tussen uit te zijn, dan boekte ik meestal niet ook nog andere gasten - bestemde ik alleen maar 2 kamers voor de B&B.
Maar..
Het schijnt niet meer haalbaar te zijn.. Gewoon gezellig af en toe gasten verwennen met een paar overnachtingen met heerlijke ontbijtjes. Juist dat laatste was wel wat ik echt belangrijk vond: zoveel mogelijk vers en zelfgemaakt. Dát was wat ik voor ogen had, niet om gauw en gemakkelijk veel geld te verdienen.
Dan moet je echt veel beschikbaar zijn en veel adverteren. Dat was niet wat ik wilde. Maar daarin maken ze natuurlijk geen onderscheid. Nu werd ik weer geconfronteerd met een brief dat ik meer dan 200 euro moest betalen omdat er een tv in de gastenkamer staat... Zucht.. Ik heb er geen zin meer in! Niet om de gasten (hoewel we daar ook een paar keer vies mee op de koffie zijn gekomen), maar vanwege alle regelgeving en voorschriften. De deur gaat dicht, de-finito!
We hebben ons huis aan God gegeven.. Hij mag weten wat Hij er verder mee wil gaan doen!
vrijdag 6 april 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)