tuin

Tjonge, wat is dit genieten....

Gods gedachten over jou

Mijn geliefde kind,
Je bent nog steeds vaak bang dat Ik je niet echt zie, je niet echt goedkeur. Je mag weten, weten, weten dat jij in mijn hart bent en dat Ik in jouw hart ben.
Mijn (accepterende & bevestigende) gedachten over jou zijn talrijker dan alle korrels zand die de hele wereld bevat. Heb je er een idee van hoeveel zandkorrels dat zijn? Dat betekent, mijn lieve kind, dat Ik elke nanoseconde van jouw leven bij jou betrokken ben. Je bent NOOIT uit mijn gedachten!
Je bent NOOIT alleen!

Ik ben volledig op jou gericht, met volle aandacht. Denk niet dat Ik het te druk heb met andere ('belangrijke') mensen. Jij bent belangrijk voor mij omdat je mijn kind bent. Dat is de beste reden voor mij om iemand belangrijk te vinden!

Mijn hart is vol liefde voor jou. Ik kijk met ontferming naar jou wanneer je door moeiten heen gaat. Ik ken jouw tranen en Ik bewaar ze in mijn hart. Ik koester de momenten die we samen hebben, wanneer jij mijn nabijheid zoekt.

In mij vind je de vervulling van al jouw wensen!

weerstand tegen het Vaderhart van God

Het is opmerkelijk, wat de openbaring van het Vaderhart van God doet.
Aan de ene kant zijn er veel mensen die hierdoor een verdieping, verrijking en vernieuwing in hun (geloofs)leven ervaren die levensveranderend is.
Aan de andere kant hoor ik ook steeds van mensen die weerstand ervaren, zodra het over dit onderwerp gaat.

Ik ben dan benieuwd: Hoe komt dat?
Wat kunnen redenen zijn om NIET blij te zijn met de boodschap dat er een God en Vader is die van je houdt? Ik heb daarover nagedacht en wil graag met anderen / jullie van gedachten wisselen hierover.

Dit is wat ik kan bedenken.
1 Weerstand tegen het woord VADER.
Als je aardse vader niet liefdevol, betrouwbaar en bevestigend was, dan is het moeilijk om je te kunnen geloven dat God wel op die manier vader kan en wil zijn.
Veel mensen zijn juist op dit gebied erg gekwetst, verwond, beschadigd. Als er barrières, belemmeringen en blokkades zijn om te zeggen: 'God, U mag mijn Pappa zijn', dan is het logisch dat er weerstand is op dat gebied.
Toch is het juist dan een mooie uitdaging om aan God te vragen: “Maar hoe zou U dan voor mij een goede vader willen zijn?”

2 De gedachte dat het dan alleen maar gaat over zoete liefde
Mensen kunnen soms heel snel een (voor)oordeel hebben over iets of iemand, zonder goed op de hoogte te zijn van de waarheid. Ik hoor wel eens zeggen: ‘Hallo, ik weet best dat God liefde is, maar er is ook een andere kant’.
Deze groep mensen verwacht dat het Vaderhartonderwijs eenzijdig is en ongenuanceerd. Alsof God een goedzak is, die tolerant vriendelijk knikt naar alles en iedereen. Dan kennen ze Gods hart zeker niet!
En het lijkt ook of sommige mensen niet zo goed uit de voeten kunnen met Gods liefde. Alsof het veiliger is om te geloven in een boze God. Maar ook dat kan weerstand oproepen.

3 Het beeld van een strenge, boze, straffende God
Als je God ziet als kwaadaardig, wreed, hard, kwetsend, ongeïnteresseerd, egoïstisch o.i.d., dan is het niet gek dat je bij Hem uit de buurt wilt blijven.
Het is waar dat er in de Bijbel geschreven staat over de toorn van God. Het is de moeite waard om het Oude Testament van de Bijbel eens te lezen met de bril op van het Vaderhart van God. In mijn geval kreeg ik daardoor meer begrip voor de motieven van God. Hoe komt het, dat Hij soms zo kwaad kon/kan zijn?
Ik geloof dat je dat alleen maar kunt begrijpen als er balans is in je denken. Dat je aan de ene kant de aard en het karakter van God kent en dat je aan de andere kant oog hebt voor de ernst en de zwaarte die er ook is.
Het is erg boeiend om daar meer inzicht over te vragen en te krijgen!

4 Angst voor God
Ik geloof dat God vaak misbruikt is door opvoeders en kerken als ‘opvoedhulpje’ en als manipulatie. Zinnetjes als: “Denk erom, God ziet alles!” of “God straft direct!”, evenals “God roept je elke zondag 2x om naar de kerk te gaan en als je dat niet doet word je niet gered…” zijn nu niet echt helpend om bij Hem te willen schuilen als je het moeilijk hebt of het (weer eens) verbruid hebt…
Veel mensen gaan en gingen naar een kerk vanuit angst voor afwijzing van God en mensen.

Ik geloof echt dat we als kerken daar iets te belijden en recht te zetten hebben.
Manipulatie, intimidatie en het aanpraten van schuldgevoelens zijn NOOIT van God!
God zegt: Volmaakte liefde verdrijft de angst.
Ik bid dat deze mensen Gods volmaakte liefde mogen leren kennen (EN ervaren!)

5 Mensen willen zelf de controle (of macht) in handen houden in hun leven.
Als je geleerd hebt dat je de touwtjes zelf in handen moet houden, als je God niet ziet als betrouwbaar en goed, zal het lastig zijn je over te geven aan Hem. Er kunnen allerlei redenen zijn voor mensen om tot deze houding te komen en het kan – gezien wat er gebeurd is in hun leven – heel begrijpelijk zijn. Dat er dan weerstand tegen Gods Vaderhart is, is logisch.
Genade ontvangen lijkt gemakkelijk, maar als dat gekoppeld is aan overgave is het toch een van de moeilijkste keuzes voor veel mensen.
En het klopt. Overgave kost je alles. Maar, het levert je meer op. Veel meer!

6 Mensen zijn teleurgesteld in liefde
Mensen die liefde hebben gezocht, maar niet gevonden, zijn vaak teleurgesteld of verwond van binnen. Hun hart is uitgedroogd. En ja, het is pijnlijk om steeds maar weer teleurgesteld te worden of een pijnlijk gemis te ervaren.
Dus kan het voor sommigen meer aanvaardbaar zijn om
- te geloven dat zijn de liefde niet nodig hebben
- te geloven dat zij geen liefde waard zijn

Ook als je geleerd hebt dat liefde nooit onvoorwaardelijk is en dat er altijd van alles tegenover moet staan, dan zal je je beschermen tegen ‘liefde’.
Cloud en Townsend hebben daar een prachtig boek over geschreven, wat helaas nog niet vertaald is in het Nederlands Hiding from love.
Het boek Tussen vlucht en verlangen, van hetzelfde schrijversduo, komt in de buurt.

Ik bid of God aan deze groep wil laten zien en ervaren hoe en hoeveel Hij van hen houdt! En wie Hij werkelijk is.

Misschien heb jij nog andere gedachten, die weerstand oproepen tegenover de openbaring van het Vaderhart van God. meld het svp in een reactie onder dit bericht of stuur een PB!

Mintijteer

Wát een bijzonder indrukwekkend boek....

Mintijteer

Eindelijk weer eens zo'n boek wat je meetrekt en wat aandacht vraagt, wat je gedachten continu bezig houdt. Je móet het uitlezen! En dan nog houdt het je bezig.

Een boek waarvan ik denk: "Wow... aan de ene kant heel bijzonder en aan de andere kant heel gewoon." Gewoon, omdat Esther Maria Magnis beschrijft wat ze denkt. Eigenlijk is het hele boek een verslag van haar denkprocessen, waarin ze vragen heeft, onmacht kent, woede, weglopen, maar ook waarin ze tot stilte komt. Stilte, ondanks de chaos. Maar in die stilte is God.

Precies zoals Hij het zelf gezegd heeft.

Een boek over lijden en dood, zonder concrete oplossingen. Over kerken, geloof en twijfels. Een rauw geschreven denkproces, hoewel soms ook uiterst subtiel en fragiel. Geschreven zonder zelfcensuur en angst voor wat mensen van haar gedachten zouden kunnen denken. Pijnlijk eerlijk en echt.

Ik herken er stukken van. Die oorverdovende stilte toen ik in een burn-out zat en het uitschreeuwde naar God. En toen ik maar tot één conclusie kon komen: "Oké God, ook al zie ik U niet en hoor ik U niet en ervaar ik U niet... Ik weet dat U er bent en dat U goed bent. U bent te vertrouwen."

En de keer dat ik een half uur lang nadacht over het zinnetje "IK BEN".
Waarna ik zo ongelooflijk onder de indruk was, omdat ik wist dat het waar was. En die waarheid was genoeg. Wat er verder ook was...

Ik hoop en bid dat ik dat altijd vast mag houden. Net als Esther Maria Magnis.

Uit de moestuin, deel 2

Uit de moestuin, deel 2

Soms lopen de dingen anders dan je denkt.
Inmiddels is het ons duidelijk dat er zich een ernstige tweedeling aan het aftekenen is binnen de bewonersgroep van ons Achterbuurhuis.

Je hebt de anti-kipclub en de pro-kipclub.
De laatste keer dat ik de kippen op ging halen voordat het hek geplaatst was (ja echt, ik roep ze en ze komen!) werd ik bemoedigend toegesproken vanaf een balkon. Deze achterbuurvrouw meldde dat ze het heel gezellig vindt als ze de kippetjes lekker ziet rondscharrelen. Ik verdenk haar ervan dat ze dagelijks haar tafelkleed met broodkruimels vanaf het balkon uitklopt. Maar, eerlijk is eerlijk, het deed me goed.

Vandaag kwam het vervolg.
Omdat het lekker weer was, besloot ik wat zaaigoed aan de moestuin toe te vertrouwen. Ik lag nog maar goed en wel op mijn knieën toen een achterbuurman (van het PKF – Pro Kip Front, zo bleek al gauw) naar me toe kwam lopen met volle handen. “Ik heb iets voor u”, riep hij enthousiast, terwijl hij me zes uitgedroogde maiskolven overhandigde. “O, dank u wel, dat is heel aardig van u”, antwoordde ik, terwijl ik me afvroeg of ik ze moest gaan poten in de moestuin of dat er een andere bedoeling mee zou zijn.
“Voor de kippen”, voegde hij eraan toe. “Daar zijn ze gek op!”
Ah, ik snapte het.

“Ik mis ze echt hoor, nu ze niet meer achter het hek komen” liet hij weten. Het was altijd zo gezellig ernaar te kijken…
Ik beloofde de maiskolven aan de kippen over te dragen. “Ja”, zei hij, “we hebben ze altijd in de winter op de vaas staan, maar nu was het tijd ze op te ruimen.”

Ik bedankte hem nogmaals hartelijk en zetten mezelf gelijk in beweging om het smakelijke hapje aan de doelgroep te overhandigen. Terwijl ik al onderweg was vertrouwde hij me samenzweerderig toe: “Volgend jaar steel ik er wel weer een paar!”

Uit de (moes)tuin

Onze achtertuin (sinds kort gepromoveerd tot moestuin) grenst aan een bejaardenhuis.. een appartementencomplex voor senioren.
Dat heeft zijn voor- en zijn nadelen.
Door de jaren heen hebben we aardig met elkaar om leren gaan, de ouderen en wij. Wanneer er echter veranderingen optreden, dan roept dat toch vaak behoorlijk wat gespreksstof op. Om niet te zeggen: discussiemateriaal. Veranderingen die er kunnen zijn als: bomen snoeien, kippen wel of niet, tuinplan aanpassen...

Wat blijkt?
Er is een groep bewoners die alles nauwlettend in de gaten houdt. De Bewakers, zeg maar. Daar is op zich niks mis mee. De eerste de beste poging tot inbraak wordt ter plekke een heterdaadje. De anti-boevenlampen flitsen aan en De Bewakers staan paraat. Bovendien is er altijd wel eentje met slaapproblemen, dus dat zit wel snor. Onze alarminstallatie is eigenlijk overbodig.

Er is ook een groep Melders. Deze toezichthouders geven een seintje wanneer er een lamp blijft branden, er een deur open is blijven staan, er een gordijntje scheef hangt.. Je zal er de hele dag ook maar tegen aan moeten kijken...

We krijgen ook regelmatig meldingen wanneer er iets Echt Niet Kan. Een iets te enthousiaste vuurkorf, als je toch net wat overtollig hout hebt: Kan niet.
Logisch, het is niet fijn als de rook net jouw kant opwaait en je mag alleen maar toekijken.

We worden ook af en toe op de hoogte gesteld dat de kippen hun grenzen niet kennen. In plaats van in onze eigen, ruime tuin te blijven, wagen ze het om net buiten het hek in de gemeentetuin te lopen. En zelfs wel eens op de weg tussen Ons Huis en Hun Huis.

Nu, omdat we graag de vrede willen bewaren hebben we keurig een heel hekwerk met gaas aangebracht, zodat Meneer De Haan met zijn drie Hennies op eigen terrein moet blijven.
Geen meldingen meer, zou je denken...

Wordt vervolgd

Risen

Dat was een bijzonder indrukwekkende afsluiting van een bijzonder indrukwekkende dag.

Nadat we als Verzoend Leven Groep van De Veenkoloniën vandaag opnieuw een seminardag over afwijzing hebben gehad als toerusting (waarover later meer!) was ik door mijn echtgenoot meegevraagd naar de bioscoop. Nu ben ik helemaal niet zo'n filmkijker, maar over de film RISEN hadden we goede berichten gehoord.

En inderdaad... ik vind RISEN een bijzonder goede film, waardoor je aan het nadenken wordt gezet...

Het sterven van Jezus maakte dat veel mensen zich af gingen vragen:
Wie was deze man?

Natuurlijk zitten we nu ook net in die periode, dat Pasen is geweest, Hemelvaart er aan zit te komen en dan is het wachten op het Pinksterfeest, het feest van de Geest...
En ja, met de pas gestarte Alphacursus komen opnieuw deze onderwerpen voorbij..
Maar wat is het goed, om bij zo'n geschiedenis, ook al heb je die al honderden keren gehoord of gelezen, eens beelden bij te hebben... En te ontdekken dat de zelf-gecreëerde plaatjes in je hoofd helemaal niet of wellicht heel goed kunnen kloppen met hoe het 'in real life' eraan toe was gegaan...

Ik zou zeggen... Kijk zelf maar!