Eindejaarsmijmering

Vol dankbaarheid en vol verwachting ben ik, als ik terug kijk en vooruitblik. Opnieuw was 2015 een bijzonder jaar, met veel redenen voor dank. Als ik dan kijk naar wat het zo bijzonder maakte, dan ben ik blij te ontdekken dat het niet ligt aan materiële zaken. Juist de contacten, de gesprekken, de ontmoetingen met God en / in mensen, het delen van wat er in je leeft, dat maakte indruk. Liefde, eenheid en verbinding, of het nu was aan de keukentafel, op familiebezoek, in de kerk, bij georganiseerde activiteiten in en rond ons huis, een familie- vrouwen- of 

Vaderhartweekend, de reis naar Israel of het bezoek aan onze dochter ver weg, de mooiste momenten waren die van LEV. Dat is leven!

Daarom wens ik iedereen voor 2016 een leven met optimaal LEV! 

Liefde

Eenheid

Verbinding

Met God, de Ander en Jezelf, in harmonie met je Omgeving!

Voorwaarden voor verbinding?

En geleerd van Brene Brown:

Het is vaak moeilijk om je eigen levensverhaal onder ogen te zien en te 'omarmen', maar lang niet zo moeilijk als er je hele leven voor weg te lopen.

Het is riskant je kwetsbaarheid te aanvaarden, maar lang niet zo gevaarlijk als het opgeven van liefde, verbondenheid en geluk. (de ervaringen die je het meest kwetsbaar maken)

Pas wanneer je de moed hebt om je te verdiepen in je duistere kant, zul je de oneindige kracht van je lichte kant ontdekken.

Brene Brown, De moed van imperfectie

Lijden

Geleerd van Darin Hufford: 

het lijden wat vertrouwd is, is soms meer acceptabel dan het niet lijden, wat onbekend is, omdat de angst voor het onbekende groter is dan de pijn van het lijden.

Te weten...

Te horen dat je kind gaat verhuizen naar de andere kant van de wereld, is een aardbeving in je hoofd.

Afscheid van je dochter te nemen en niet te weten hoe lang het ooit zal duren voordat je haar weer in je armen kunt sluiten is een bloeding in je hart.

Ervaren dat je gezinsactiviteiten en festiviteiten voortaan altijd met een gemis zullen plaatsvinden is een voortdurende schaduw en een leegte.

Maar dan nu haar met haar partner weer te mogen ontmoeten, te zien hoe ze hier leeft en woont en werkt, hoe ze in die toch relatief korte tijd zoveel samen hebben opgebouwd, inclusief een bloeiend sociaal netwerk, dat verzacht de pijn, dat vervult je met blijdschap, trots en dankbaarheid.

En dan ook nog uitgebreid te mogen genieten samen met mijn liefste, van het mooiste land ter wereld (echt!), dat maakt dat ik me een bijzonder gelukkig dn gezegend mens!

Ontmoediging...?

Bij het voorbereiden van een lezing vroeg ik aan God of er iets was waar Hij me bij wilde bepalen. Direct kreeg ik het woord 'ontmoediging' in mijn gedachten. En ja, ik herken veel in dat woord. Jaren had ik moeite met 'De Kerk', en vroeg ik God of ik nog 'moest blijven', of dat ik 'weg mocht' gaan.
Ik was overtuigd van het bestaan van God en zijn leiding in mijn leven. Daar kon ik echt niet meer omheen na alles wat Hij me geleerd had en had laten zien. Maar qua kerk was ik redelijk ontmoedigd, omdat ik in de Bijbel zo andere dingen las dan ik in de praktijk van het kerk-zijn tegen kwam.

Het was kennelijk de bedoeling dat ik bleef, want ik heb nooit groen licht ervaren om te kunnen gaan. Inmiddels, en daar heb ik vaker over geschreven, ben ik blij dat ik gebleven ben en is onze kerk 'Getransformeerd'. Het gaat niet alleen over theorie, maar we worden opgeroepen een levend geloof te hebben en een persoonlijke relatie met Vader, Zoon en Heilige Geest.

Toch herken ik maar al te goed dat ONTMOEDIGING zomaar weer op de loer ligt. En zeker wanneer er wat negatieve geruchten de ronde doen, dan heeft dat een bijzonder aanstekelijke werking.

Goed om ons van bewust te zijn.
Goed om dat nu op CIP een blog te lezen over Ontmoediging en Bemoediging.

Zie: Blog

Bij CIP kun je tegen betaling wekelijks christelijke blogs lezen.

Overigens vroeg ik later nog eens of er iets was waar Vader God me bij wilde bepalen, en toen kreeg ik het woord ONTMOETING in gedachten.

Dat zou gaaf zijn, als ontmoediging omgezet kan worden in Ontmoeting!

netjes

Nee, het is geen uit-de-kluiten-gewassen-onderzetter...



Het is ook geen tafelkleedje-in-de-maak.

Wat het dan is?
Wel, ik word altijd erg geïnspireerd door de ideeën van mede-blogster Mathilda , die meedoet aan een 365 dagen project. En daar las ik dit...LINK.

Omdat ik graag mee wil werken aan een beter milieu met gezondere voeding en minder afval kom ik heel wat dingetjes tegen waar ik wat mee kan. En wil.
Wel heel jammer dat onze gemeente nog steeds niets doet met gescheiden plasticafval.
Ik doe mijn best om bij mijn boodschappen verpakkingsmateriaal, en met name plastic, zoveel mogelijk te beperken. Al merk ik wel dat het echt een kwestie is van meer en meer bewust worden.
Maar ik vind het een heel goed idee om boodschappennetjes te haken.

Ik had alleen geen haaknaald nr. 20 in huis, dus ik gebruikte de grootste die ik wel had, nr. 12.

Ehm.. Dat werd dit...



Er pasten best wat appels in, maar het lijkt meer op een stokbroodzak. Ook niks mis mee, trouwens.

De volgende variatie zag er beter uit:



Nou, ik vind haken heerlijk ontspannend, de winter komt eraan, ik heb nog voldoende voorraad haakkatoen, dus ... werk aan de winkel!

Boek over afscheid en rouw: Kwetsbaar vertrouwen

Kwetsbaar, om een boek te schrijven vanuit een zeer pijnlijke ervaring in je leven.
Lies Nijman schrijft een openhartig boek, waarin ze eerlijk en open is over haar gevoelens en gedachten, naar aanleiding van de ziekte en het overlijden van haar man Jan.



Via deze link kun je meer lezen over Lies en haar praktijk Langszij Hulpverlening.