Quote

Wanneer je nog niet de TLC (Tender Loving Care) van God hebt leren kennen, valt er nog iets moois te ontdekken in je leven!

Waar moet dat heen?

Waar moet dat heen, met al die vluchtelingen?
Een vraag die veel bestuurders bezig houdt, maar die door heel veel anderen genegeerd wordt.

Maar wat moet ik ermee? En jij?

Stiekem probeer ik wel eens heel even me in te denken hoe het zou zijn als ik mijn land met gruwelijkheden moest ontvluchten. “Bid dat uw vlucht niet in de winter valt”, denk ik nu meteen. Wat zou het geweldig zijn als ik dan een plekje mocht vinden waar liefde was en hartelijkheid. Waar ik me welkom en thuis zou weten en waar ik bij kon komen van alle ellende die achter me lag en intussen me rustig zou kunnen oriënteren op de nieuwe plek waar ik terecht was gekomen. Een nieuwe plek met een andere taal en andere gebruiken..

Dan kijk ik naar hoe goed wij het hebben en dan komt dat stemmetje: Jouw huis is groot genoeg om met anderen te delen. Dat klopt. Dat hebben we in het verleden ook meerdere keren gedaan. Maar dan waren het vaak (via-via) bekenden of mensen waarvan je een beetje de achtergrond wist. In veel gevallen is dat goed, helpend en zinvol geweest.

Maar het was niet altijd gemakkelijk. En soms was het ongelooflijk moeilijk en daar ligt – ik geef het eerlijk toe – ook best een heel stuk pijn. Dat je met alle goede bedoelingen en heel veel optimisme en idealisme, en ook biddend om wijsheid, hulp en kracht, toch faalt in dat stuk hulp wat je zo graag wilt geven.

Nu hebben we intussen heel wat bijgeleerd en onze karakters zijn verder gevormd, maar toch..

Ik merk dat er dan toch een stuk angst om de hoek komt: Stel dat je echt niet met elkaar door éen deur kan? Dat er alleen maar heel veel ergernis, frustratie en irritatie ontstaat? Dat je uiteindelijk iemand de deur moet wijzen?
Ik zou voor geen goud meer zoiets willen meemaken.

Dus…
Dan maar gewoon niks doen, voor ze bidden en hopen dat iemand anders zijn verantwoordelijkheid neemt en dat de regering goede oplossingen vindt?

Of…
Stel, dat er landelijk iets geregeld zou worden als een ondersteuning voor mensen die een gastvrij huis willen zijn. (in welke mate dan ook). Dat er samen gekeken wordt naar wie er het beste bij jou zou passen. Dat je een stuk toerusting krijgt om goede afspraken te maken. Dat je leert om niet – zoals ik deed – eerst veel te veel geeft en toestaat, en dat je dan later bepaalde toezeggingen weer moet intrekken? Dat er geëvalueerd wordt en dat je ergens terecht kunt met dat waar je tegen aan loopt?

Hmmm. In dat geval gloort er licht aan de horizon…

Groen - Groener - Groentje

Geïnspireerd door onze dochter, die werkt bij Ecomatters, heb ik besloten dit jaar toch eens aan goede voornemens te gaan doen.
Ik wil meer bewust en verantwoord omgaan met voeding, de natuur en ons milieu.

Mede door de blogjes GROENER van Mathilda Slings was ik daar al een tijdje meer op gericht. Mathilda heeft zo de afgelopen tijd al heel veel praktische tips doorgegeven en ook veel websites, waar je weer meer info kunt vinden.

Soms kan ik denken: "Ach, wat helpt het nu als ik geen plastic zakjes meer gebruik of meer mijn eigen gehaakte netjes meeneem"... Zeker als ik dan in de supermarkt kom en zie dat winterwortels per stuk in plastic verpakt zijn, evenals alle losse rode-, witte- en spitskolen.. Aan de andere kant geven ze nu in de winkels niet meer klakkeloos allerlei plastic tasjes mee. Dat is tenminste alweer een stap. En samen kunnen we onze stem laten horen en elkaar stimuleren om hier meer bewust mee om te gaan.

Zo wil ik nog steeds een keer contact opnemen met de gemeente hier waarom er niet aan plasticscheiding wordt gedaan. Ik verzamel het wel apart en heb de mazzel dat iemand anders het voor mij bij haar eigen plastic afval langs de weg zet.

Ik gebruik al langere tijd geen pakjes en zakjes mixen, ik maak mijn eigen granola in plaats van saaie muesli of gesuikerde cruesli, en ook probeer ik zoveel mogelijk afval te beperken en te scheiden. En nu heb ik via Marktplaats een compostvat gekocht. Ik voel me echt nog een groentje op dit gebied, maar wil heel graag leren en samen met anderen elkaar stimuleren. Ik ben nog op zoek naar meer ideeën, onder andere over het beperken van afval, dus als je tips hebt: welkom!

Vandaag opende ik een pakje speltstroopwafels uit een gekregen verrassingspakket. Het bleek een extra verrassing te bevatten aan de binnenkant. Lees maar zelf...

Eindejaarsmijmering

Vol dankbaarheid en vol verwachting ben ik, als ik terug kijk en vooruitblik. Opnieuw was 2015 een bijzonder jaar, met veel redenen voor dank. Als ik dan kijk naar wat het zo bijzonder maakte, dan ben ik blij te ontdekken dat het niet ligt aan materiële zaken. Juist de contacten, de gesprekken, de ontmoetingen met God en / in mensen, het delen van wat er in je leeft, dat maakte indruk. Liefde, eenheid en verbinding, of het nu was aan de keukentafel, op familiebezoek, in de kerk, bij georganiseerde activiteiten in en rond ons huis, een familie- vrouwen- of 

Vaderhartweekend, de reis naar Israel of het bezoek aan onze dochter ver weg, de mooiste momenten waren die van LEV. Dat is leven!

Daarom wens ik iedereen voor 2016 een leven met optimaal LEV! 

Liefde

Eenheid

Verbinding

Met God, de Ander en Jezelf, in harmonie met je Omgeving!

Voorwaarden voor verbinding?

En geleerd van Brene Brown:

Het is vaak moeilijk om je eigen levensverhaal onder ogen te zien en te 'omarmen', maar lang niet zo moeilijk als er je hele leven voor weg te lopen.

Het is riskant je kwetsbaarheid te aanvaarden, maar lang niet zo gevaarlijk als het opgeven van liefde, verbondenheid en geluk. (de ervaringen die je het meest kwetsbaar maken)

Pas wanneer je de moed hebt om je te verdiepen in je duistere kant, zul je de oneindige kracht van je lichte kant ontdekken.

Brene Brown, De moed van imperfectie

Lijden

Geleerd van Darin Hufford: 

het lijden wat vertrouwd is, is soms meer acceptabel dan het niet lijden, wat onbekend is, omdat de angst voor het onbekende groter is dan de pijn van het lijden.

Te weten...

Te horen dat je kind gaat verhuizen naar de andere kant van de wereld, is een aardbeving in je hoofd.

Afscheid van je dochter te nemen en niet te weten hoe lang het ooit zal duren voordat je haar weer in je armen kunt sluiten is een bloeding in je hart.

Ervaren dat je gezinsactiviteiten en festiviteiten voortaan altijd met een gemis zullen plaatsvinden is een voortdurende schaduw en een leegte.

Maar dan nu haar met haar partner weer te mogen ontmoeten, te zien hoe ze hier leeft en woont en werkt, hoe ze in die toch relatief korte tijd zoveel samen hebben opgebouwd, inclusief een bloeiend sociaal netwerk, dat verzacht de pijn, dat vervult je met blijdschap, trots en dankbaarheid.

En dan ook nog uitgebreid te mogen genieten samen met mijn liefste, van het mooiste land ter wereld (echt!), dat maakt dat ik me een bijzonder gelukkig dn gezegend mens!